Modern Rok Hamlesi

Mister Perry'den Çarpıcı Açıklamalar

2012-01-27T11:03:00.004+02:00

"Our father give you the breath of life and when it want to go outside it go "pooooo"! That a farting noise. And poo is really good to make music for the bass line. And the bassline is like "poo, poo, pooopooo poo" or something like that. The breath of life is fresh air."

Guardian'dan

muzak

2011-11-28T12:01:00.001+02:00

http://en.wikipedia.org/wiki/Elevator_music

Kuduro*

2011-11-10T23:59:00.001+02:00

Genre Angola doğumlu, ama Buraka Som Sistema sayesinde Portekiz'de son birkaç yıldır patlıyor.

Oralara kadar gidip şöyle bir şey göremeden geldim ya, yazık.

Cu Duro, portekizce 'sert göt'

Eser Taşkıran PSR-OR700

2011-11-10T14:33:00.007+02:00

Barış Manço'nun klavyecisiymiş.

Aha japon çıktı, valla japon çıktı

2011-10-26T15:09:00.001+03:00

Paso dancehall dinler oldum, dubstep dinler oldum.
O çeşit bir ruh halindeyim.

Sonra birden, onca zenci arasından bu çıktı.

Çok yeni felan değil.
Ama ne yalan söyliyim ferahlattı.

Ahlaksız teklifim sizi de ferhlatacak

Crystalline (Omar Souleyman Remix)

2011-08-02T14:12:00.004+03:00

phantom of the dial-up

2011-07-12T13:31:00.004+03:00

via Cinetrix

From Iron Ore to Grindcore

2011-07-11T11:59:00.003+03:00

Guitar legend Tony Iommi talks to Stuart Jeffries at the Home of Metal exhibitions in Wolverhampton and Birmingham, celebrating the origins of heavy metal and grindcore in Birmingham and the Black Country, the crucible of the industrial revolution:

Hildegard uçmayı öğreniyor

2011-06-06T17:34:00.001+03:00

Easy & Center of the Universe

2011-05-29T21:01:00.006+03:00

Bugün çok mutlu bir gün. Yıllardır bekledim; minimal kompozisyondan nasibini almış, glitch'ine hakim, sampleları olgun ve laubali olmayan, velhasıl 4 başı mamur bir tekno-arabesk gelsin diye. Elimin tuttuğu kadar bir-iki şey de denedim, ama beceremedim. Bu güne nasipmiş.

Boomkat yazıyor: (vurgular benim)

Ever wondered what Omar Souleyman's band would sound like played through a gameboy? Easy & The Centre Of The Universe have made that daydream a reality with 'Pythagoras Falafel Community', five tracks of Skweee-seasoned Arabesques. However, be assured this isn't just a cheeky pastiche. It's maybe more like the original Prince Of Persia soundtrack taken to the Nth degree, from the overheated saz and circuit boards of 'Yazid' to the sparingly-used symphonic string samples and exotic drums of 'Halloumi' or the complex arrangement and carefully scaled timbres of 'Beepgangsta'. Dope.

7'den 77'ye herkes için geliyor:

Mark Fell - Multistability

2011-05-20T16:52:00.004+03:00

"After a recommendation by my friend Yasunao Tone, I read Husserl’s ‘Phenomenology of Internal Time Consciousness’ and became interested in his uses of music to illustrate the relationship between past, present and future. Around the same time I came across the work of Slovakian mathematician Metod Saniga who deals with ‘psychopathological’ experiences of space and time. Saniga has developed a mathematical model which accommodates the feeling of time standing still, speeding up, going in reverse, infinity and other 'non-normal' encounters with time associated with drug use, near death experiences and neurological disorders.

Music composition is often thought of as the positioning of sounds in a temporal plane, and the vast majority music composition softwares follow this paradigm. It is also true of how music is recorded and distributed music on vinyl, tape, compact disc and mp3. The difference between these formats is usually described in terms of sound quality, but for me the most important difference is in their treatment of time - how they store and give access to temporal material. In the case of vinyl the observer can see directly where the needle is - there is no abstract representation of the needle's place in the duration of the piece - it is actually there. For me, the appeal of vinyl is not to do with warmth of sound quality, or its volatility, but in its ‘concrete’ treatment of time."

Raster-Noton
Multistability 2-A

havanlar alemi atp de çaldı

2011-05-19T07:14:00.003+03:00

Raga Disko

2011-05-10T19:12:00.004+03:00

Yıl 1982. Bombay. Charanjit Singh, Roland TB 303'ünün başında yanlışlıkla ilk acid house albümünü kaydeder:

A baby penguin being tickeled. That is all.

2011-04-22T14:43:00.000+03:00

Andrew Pekler - Cloud Control

2011-03-28T18:57:00.000+03:00

via exp etc

Keith Fullerton Whitman - Generators

2011-01-28T17:42:00.004+02:00

Zamanında Hrvatski olarak ve başka isimlerle de elektronik müziğin her türlü janrını altüst eden bu adam artık olmuş. Bir efsane olmaya doğru adım adım ilerliyor. 200 kaset halinde piyasalarda muhtemelen artık olmayan bu şaheser, birbirlerine çeşitli şekillerde bağlanmış 3 Eurorack Synthesizer içeriyor.

Wendy Carlos'tan bu yana sintisayzırdan duyduğum en güzel kompozisyon olabilir. Akışkan bir ferahlıktan derin sancılara dönüşen, çok net ve basit ama bir o kadar da komplike, içiçe geçen tınılar, sentetik bir doğallık, hipnotik kafalar..Mars'ın kızıl kumlarından Titan'ın gaz okyanuslarına atlamak gibi.

Kaçmaz.

Anavatandan Ezgiler

2011-01-15T01:39:00.003+02:00

Ayeru t’-iru naew. Esu Ketema me – t’ -a. Esua TV ayech. Liju tegn-tual.

Büyük Ev Ablukada

2011-01-14T01:23:00.003+02:00

Krek tiyatro topluluğunun oyuncularından, ışıkçılarından oluşan grup (Gevende'nin basçısı da var) adlarını Turgut uyarın bir şiirinden alıyor. Patlama yaratan grubun müzikleri kaliteli fakat vokallerine gelecek olursak tiyatrallikten kurtulamamış Tanju Okan ve Cem Karaca çakması bir sesi dinliyoruz.
Web siteleri, logoları ve videolarına diyecek yok, eli yüzü düzgün tasarım harikaları adeta.

http://www.buyukevablukada.com/
http://www.myspace.com/olmadikacariz

Grup elemanlarının hepsinin bir takma adı var.

ses gitar:canavar banavar
ses gitar klavye bazen davul : Afordisman Salihins
gitar : ben tek siz hepiniz
bass: bariton
davul : Gelicem nerdesin
hissiyat-ı istesem çalarım ama kaydıma bakarım : balon suyladadolar
ses: galvaniz gelbiraz
bazen Ver bi laf bazen ver bi ses : Baksen Oyalama

buyrun.

Ablalar Komple Orijinal

2010-12-27T02:05:00.000+02:00

1969'da ne Daniel Johnston varmış, ne Wesley Willis, ne Jandek

Kabuskerim (Karriem Diggins)-Anneme Funk

2010-11-14T10:08:00.007+02:00

Sabaha karşı saat 4 civarı Discokralı programına Türk rap topluluğu Cartel elemanlarından Kabuskerim çıktı. Anneme Funk isimli bir mix albüm yapmış. Yaklaşık 10 dakika boyunca televizyona kitlenip dinledik. (Barış Manço changed my life yazan bir tshirt giymişti) Almanya'daki hasta annesine yapmış bu mixi ve mix internette yayılmış. 70ler Türk pop müziklerinden-filmlerinden samplelar kullanmış.

6 Kasımda Minimüzikhol'de çalmış. Eski 45likleri sevenlere.

____________

soft gates

2010-11-12T08:55:00.011+02:00

soft gates I Create Soundscapes'ten Berk Çakmakçı'nın (sintler) canlı performans projesidir. Kim ki o* dan Berna Göl (davul-bas) ve Ekin Sanaç (klavye) ile birlikte çalıyorlar. Bu işbirliğinin sonucunda ambient elektronik sesler gerçek enstrumanlar ile kıvama geliyor.

Önce ekim başı Demonation'da çaldılar ve dün akşam The Go Find'dan önce sahneye çıktılar. (Eylül sonu deform'da berk tek başına çalmıştı.) Shoe-gazeci, saykodelimtrak demosunu burdan indirip dinleyebilirsiniz.

_________________

Papa-M Interpol'ün tur basçısı olmuş aq.

2010-11-10T22:38:00.010+02:00

Louisville'in efsanevi post-rock topluluğunun gitaristi David Pajo (Papa-M, Aerial M, M) Interpol ile turneye çıkıyor. Davul'da çalan tek kişilik bando M bas çalacak. Açıkcası Interpol bitti diye düşünürken M'in gelişi grubun tınısını, eski en eski kendine özgü Joy Divisionımsı havasını değiştirecek mi?

Interpol-Interpol (2010) adlı albümü burdan indirebilirsiniz.

Ve 2006 tarihli Pajo-1968 i de burdan dinleyin afiyetle.

____________

Görmesekde bilmesekte Meredith

2010-11-09T16:51:00.006+02:00

Yirmici Meredith Müzik Festivali 10-12 Aralıkta Avustralya'da gerçekleşecek. Hayalet sakız ağaçlarının altında doğüstü bir anfitiyatroda çalıyorlarmış.

Kimler çikacak? Bildiklerim Dirty Three, Girls, Pantha Du Prince, The Field, Broadcast, The Fall. Bu taşşaklı isimlerin dışındaki diğer isimlere de bakmak lazım. Heycan verici.

İstanbul'dan maliyeti yüzünden (vize+kıtalar arası uçuş+Meredithe gidiş+Bilet-Kamp parası+yemek+içki+sigara vs) gidemesekte 2004 senesindeki şimşekli, efsane Dirty Three Kızılderili Aşk Şarkısına bakıp bir fikrimiz olabilir. Belki rüyamıza girer. Spoyler: Esas adam kemancının sakalı yok.

Dirty Three - "Indian Love Song" live at Meredith 2004 from rdonner2 on Vimeo.

Hayvanlar Alemi LPsi çıktı!

2010-11-08T22:55:00.003+02:00

Sublime Frequencies Ankaralı saykodelik topluluğunun Guarana Superpower adlı plağını bastı! Harika!

Burdan ulaşabilirsiniz.

Abner Jay

2010-07-04T02:44:00.003+03:00

Öğleden sonra vuran insafsız güneşin hatrına, bu yazın sanatçısı Abner Jay. Sevgiyle anıyoruz.

Terry Riley

2010-05-24T12:30:00.006+03:00

Bu amca başka amca.

Diymi?

Reggea'den önce Ska'dan sonra

2010-04-21T01:48:00.001+03:00

Demonoid'in dönüşü şerefine saatlerce Rocksteady.

Kutiman rulaz!

2010-01-20T21:29:00.002+02:00

Böylesini Ne Gördüm Ne Duydum

2009-12-25T16:20:00.002+02:00

2000lerin başlarındaki "sakin" müziklerin Peyote zındanlarına hapsolduğu günümüzde böylesine yavaş, böylesine vokalsiz ve homojen bir albüm gelsin kalbimi çalsın.

Olacak iş değil!

2009'da neler dinledik

2009-12-20T21:34:00.011+02:00

Broadcast and the Focus Group Investigate Witch Cults of the Radio Age

Om – God Is Good

Animal Collective – Merriweather Post Pavilion

Fever Ray – Fever Ray

Dan Deacon – Bromst

The xx – xx

Flaming Lips – Embryonic

Bill Callahan – Sometimes I Wish We Were An Eagle

Samara Lubelski – Future Slip

Sonic Youth – The Eternal

Mos Def – The Ecstatic

Psychic Ils – Mirror Eye

Dalek – Gutter Tactics

Tortoise – Beacons Of Ancestorship

Them Crooked Vultures – Them Crooked Vultures

Fuck Buttons – Tarot Sport

The Antlers – Hospice

Converge – Axe to Fall

Isis – Wavering Radiant

St. Vincent – Actor

Susanna and the Magical Orchestra - 3

Burial & Four Tet – Moth / Wolf Club

Mokira – Persona

Flying Lotus – L.A. EP 3/3

Musette – Datum

Beak – Beak

Bronnt Industries Kapital – Hard For Justice

Bear in Heaven – Beast Rest Forth Mouth

Grizzly Bear – Veckatimest

Japandroids – Post-Nothing

Repleri Unutmayalım. Emeğe Saygı. (Yoga - Megafauna)

2009-11-18T12:57:00.024+02:00

Alttaki yımşak ablanın şarkısını dinlediğim Thurston Moore röportajında amcanın bahsettiği gruplardan biri Yoga idi.

Öyle bir ad seçmiş ki şerefsizler internet üzerinden şerefsiz gibi albüm indirmekle uğraşan şerefsizleri zor durumda bırakıyorlar.

Her neyse.
Megafauna derler; bir albümlerini bulabildim.
Albümü dinledikten sonra albüm kapağının albümü çok iyi özetlediğini düşündüm.

Nasıl anlatılır bilmiyorum.
Aklıma gelen ilk anahtar kelimeyi kendim başka bir grup hakkında okusam (am ile başlayan ayıp kelime) beni gruptan soğuturdu.
O yüzden başka bir yoldan gidelim:
Heterojen bir albüm. Satanik, metalik temalar yoğunlukta. Gerçekten gürültülü. Köküne kadar analog (hatta 4-track kaydı) olsa da yapı itibariyla azcık elektronik.

Beni siktiredin.
Kapağa bakın.
Bakın nası da acayip ortamlar.
Öcü var. Yerel böyle egzotik. Adam var. Fakat battaniyeyi de ihmal etmemişler. Battaniye de etnik hani. Ama siyah arka plan diyor ki yemişiz etniği, çok da sikizimdeydi.
Neymiş yani?
Öcü rüyaymış ama olsunmuş çünkü bu da müzikmiş zaten; gerçekte ne olduğuyla değil gelecek 45 dakikayı nasıl geçirttiğiyle hatırlanmak istiyormuş.

Olsun mu?

Diyeceksiniz ki iyi ki yüzyılın başı bir röpörtej okumuşsun. Anlata anlata bitiremedin. Orda gördüğün grupları yazıyorsun; biz okusak biz daha iyi yazardık...

Hayır derim. Bir şey ekleyeceğim.

Orda gördüğüm grupların küçük bir kısmını yazıyorum!

Yımşacık

2009-11-15T18:29:00.005+02:00

Singer/Songwriter bir bayan.

Normalde hiç işim olmaz.

Bir Thurston Moore rapörtajı okurken ropörtajın olduğu sayfada bulunan bir şarkısını dinledim.

Bambaşkaymış gerçekten.

Yımşacık bir ses.
Gerçekten melodik melodiler.
Amansız baslar ve mekanik davul.
Karşınızda Samara Lubelski'nin Ecstatic Peace'ten çıkan ilk albümü Future Slip.

Gris - Il Était une Forêt (2007)

2009-06-01T23:20:00.009+03:00

Bir iki yıl önce, Kıbrıs'ta bir Yunan radyosunda bir metal programına denk gelmiştik. Muhteşem bir parça çalıyordu. Metal'in geleceğiydi resmen. Aman Allahım o neydi öyle, gitar efektlinden vokale, aralarındaki kontrasta... Yepyeni bir şeydi. Tabii ne grubun adını anlayabildik, ne şarkının.

Geçen gün Sunn 0))'ın yeni albümünü ararken bir blogda "kesin dinleyin" diye rastladım, ve şu an yüzde seksen eminim ki, Gris o grup. Yine ilk çalmaya başladığında aynı hislerle donandım, geç de olsa tarihe tanıklık ediyorum zannettim, coştum. Şu an dördüncü şarkıdayım, hakkındaki olumlu hislerim çok hasar görmemişse de; biraz baydı.

İtiraf etmeliyim ki bizi bu kadar etkileyen neredeyse sadece gitar efektinin ince cozurtusu, tıslamasıymış. Nasıl anlatayım, mego'dan çıkma bir sanatçının tercih edebileceği bir ses. Zorlasan belki Steve Albini sevgileri hissediliyor bile dersin. Hakkını yemeyeyim, vokalin de eli yüzü düzgün, genel uyumu olumlu şekilde değişik.

Bu üslup dokunuşları ne kadar hoş olursa olsun onlarla oluşturulan müzik ne yazık ki gayet özelliksiz. Yer yer Tiamat'ı andırdığı için tebessüm ettirebiliyor, her grupta olması gerektiği kadar hoş numaraları da mevcut ama onun dışında bildiğimiz testesteron kokan, dülü dülü gitar ağlatan death metal.

Prodüksiyon ki, kusursuz. Davulun bir ağırlığı, derinliği var; gitar zaten en büyük espirileri, vokalden de bahsetmiştim, bası da pek hissetmedim ama adamı içine alan ve biraz da tedirgin eden bir atmosfer var, ondan sorumludur herhalde. Arada piyanolarla, synthlerle cılız numaralar var, ki bu enstrümanlara süs muamelesi yapılmasına zaten kılım, ama yine de uzatırsam abartacağım kadar kötü değil. Bet konuşmaya hazır başlamışken neredeyse endüstri standardı enstrümental bir ballad'ın da albümde olduğunu belirteyim.

Bir başucu eseri değil belki ama "bakalım ortamda neler oluyormuş" diyen eski metalciler için pek hoş bir sürpriz. On üzerinden yedi.

Ha, bir de metalde son zamanlarda gözlediğim bir başka olgunluk simgeleyicisi var, ona gireyim. Zamanının önemini kavradılar cümleten, doğru anladıysam. Şarkılar uzadı, tempolar düştü. Ya da yeri gelince (grindcore ve black metal sağolsun) akıl almaz hızlara ulaştı. Hatta her ikisi aynı parçada zuhur edebiliyor. Devasalık gibi bir temel derdi olan müzik türünün en kısası sekiz dakika olan şarkılar yapmıyor oluşu şaşırtıcıymış zaten.

Bunun metalin çocuklarını yetiştirip ana akıma yolladığı çağımızda yavaş yavaş yeraltına çekilmesiyle, ferahlamasıyla ya da post rock'ın etkisiyle açıklamak da mümkündür, hayır demem. Fakat metal, şu göreceli kısa hayatında her yönü/her numarası çılgınca denenmiş bir tür değil mi zaten. Böylesi bir olgunluk vaktinin gelmesi şaşırtıcı değil. Metalin neferleri senelerdir yılmadan akıllarına gelen her oyunu, her nüansı denediler, yetmedi başka türlerle birleştirdiler. Arkalarında devasa bir referans kaynağı var çağdaş metalcilerin. Ki hepsi davaya sapına kadar bağlı insanlardır, entellektüellerdir, aşkla metal yaparlar.

En birinci çıkış hedefleri olan "kabul edilebilirliğin sınırlarını zorlamak" da içinde--bir önkoşul olarak--alabildiğine özgür yaratıcılık ortamını ve daha önemlisi eşsiz bir cesareti barındırmıyor mu zaten? Çoğu insanın 'hayatta olmaz' diyeceği bir çok şey mübah, hatta yüreklendiriliyor ezelden beri. Bu 'zaman'a farklı bakışlarının da otuz saniyelik YouTube klipleri çağında herşeye karşı olan bir müzik türünden beklenecek bir hareket olduğu kanaatindeyim.

Allahtan laubali müzik bloguyuz da kendimi araştırma/karşılaştırma falan yapmak ya da düzgün yazmak zorunda hissetmiyorum. Oh.

En Various Artists - 5'i Bir Yerde Vol.1

2009-04-11T23:37:00.008+03:00

Modernrok iftiharla dener.

En Various Artists - 5'i Bir Yerde Vol.1

High Places, Peaches, Tiki Obmar, Soho Dolls, The Tuss

İlginize sunar

Boka Batasıcalar

2009-04-07T22:47:00.005+03:00

Bugün yeni bir müzik türü öğrendim; öğrenmez olaydım: Shitgaze.
Yaklaşık üç saat harcayıp 30 tane shitgaze grubu dinledim.

Peki elimde bu üç saatten yadigar ne kaldı?

HİÇ BİR SİK

Neden?

Çünki: Müzikte bir sik yoksa kayıdı sikik de yapsan, tizleri sonuna kadar da açsan da bir sik olmuyor.

Sadede geleyim: Sic Alps'i zaten seviyordum, Wavves'i de ne yalan söyliyim ayda bir dinleyesim geliyor.
Bu grupları dinlerken gavurun bunlara shitgazer dediğini; shitgaze yapan sittin tane grupçuk olduğunu bilmiyordum.
Bilmez olaydım.

Thrones

2009-04-05T16:32:00.009+03:00

Earth, Melvins, Sunn 0))) ve nicelerine basçılık yapan Joe Preston'un alter egosu diyeler; Thrones diye bir gruba rastladım.
Om'un yeni davulcusunun bok gibi olduğu şu günlerde ayrı bir güzel geldi.
İnanılmaz ağır.
Myspaceleri var.
Albümleri de var fakat ben rapidshare aletini kullanmayı bilmiyorum, o yüzden link falan eklemiyorum.
Eskiden rapidshare mi vardı?

Kekoluk Tam Gaz

2009-03-24T22:48:00.008+02:00

Pitchfork diye bi şey vardı bakayim dedim. Baktım.
Amma dandikleşmiş indie denen şey, eskiden dinlenecek kıvamda bir iki yeni grup bulurdum diyecekken tUnE-YaRdS'ın Sunlight parçası ilgimi çekti.
Myspacelerine baktım, dinlediğim şarkı yok; bambaşka, birbirinden boktan şarkılar var.
Tadım kaçtı.
Son yıllarda indie benim için pislerin pisi bir kelime haline geldi. Kedi gibi miyavlayın anca. Aferin. Bravo.
Pitchfork da bokçubaşı.

Hakarete gerek yok gavurdan yeni bir grup öğrendim, bari hemen onu satayim dedim: Salem. Albümleri yok daha, mypsacelerinde altı şarkıları var gariplerin.
İki tur dinledim bu altı şarkıyı, bunlar da baydı. Açıkçası çok elle tutulur birşeyleri de yok zaten; fakat allah için dakikler.

Gavur dediğime bakmayın bu arada, çok şeker bir insandı. Grubu varmış, Vancouver'daki barlar keko diye bunlar diğer gruplarla endüstriyel binalar kiralayıp polis işletmeyi kapatana kadar çalıyorlarmış. Bir şekilde bir takım medyanın ilgisini çekmiş sahneleri. Bu arkadaşları tanımayan etmeyen makale yazarı başka bir şahıs bunların topunun yaptığı müzik türüne wierdo punk dimiş. Bu ad bazısının içine sinmiş, bazısının sinmemiş.
Her neyse yazın West-Coast turuna çıkacaklarmış.
Nü Sensae işbu grubun adı, myspaceleri var, bir de klipleri var.

Pitchfork'a dönersek yeni albümler sayfasında diyor ki Dan Deacon'un yeni albümü çıkmış.
Eyvallah.
Deerhunter'ın yeni albümünü var.
Evet.
Fakat biz o albümü halihazırda listeledik yılbaşı seçkimizde.
Silebilirsiniz onu Pitchfork.
Bizi bazı aylar iki hatta üç kişinin okuduğu oluyor.
Hafife almayın.

Fakat ben bu kekoların sitesine bildiğim, sevdiğim bir grubun yeni bi albüm çıkmıştı; göreyim; kimdi, neydi hatırlayayım diye girmiştim.
Hal böyleyken hatırlayamadım.
Hatırlatsanıza.

The Evens

2009-02-13T14:18:00.005+02:00

İkibinbir'de kurulmuşlar. İlk görünür işleri ikibinüç'de bir çocuk eğitim programı için çektikleri vowel movement klibi olmuş. İkibinbeş ve İkibinaltı'da The Evens ve Get Evens adlı albümleri çıkartmışlar. Bana kendileri İkibinsekiz'in son saatlerinde dinletildi. Fugazi ve Minor Threat'ten Ian Mackaye ve uzatmalı sevgilisi The Warmers'tan Amy Farina'dan oluşan The Evens için post-post-hardcore demişler, ben de sevimli olduğu kadar dinamik ikili diyeyim.

2008'in En Iyi Albumleri

2009-01-12T12:42:00.009+02:00

Bu sene dinleyip beğendiğimiz yirmi küsür albüm:
(Öncelik sırası olmaksızın)

Matmos - Supreme Balloon
Gang Gang Dance - Saint Dymphania
Om - Gebel Barkal
Deerhunter - Microcastles / Weird Era
Mode XL - Militanz
Deerhoof - Offend Maggie
Vampire Weekend - Vampire Weekend
High Places - High Places
Hot Chip - Made in the Dark
Walkmen - You & Me
Fuck Buttons - Street Horrrsing
Modul - Dots
Red Snapper - Pale Blue Dot
MGMT - Oracular Spectacular
Fleet Foxes - Fleet Foxes
Peter Broderick - Docile (p: applesaucelife.blogspot.com)
VA - Not Wave
Jacaszek - Treny
Benga - Dairy Of an Afro Warrior
dj rupture - uproot
Fennesz - Black sea
Shawn Lee & Clutchy Hopkins - Clutch of the Tiger
Earth - The Bees Made Honey in the Lion's Skull
Bohren und der Club of Gore - Dolores
Girl Talk - Feed the Animals (p: www.kanciapa24.pl)
Lindstrøm - Where You Go I Go Too
Max Tundra - Parallax Error Beheads You
Ratatat - LP3
Fun Years - Baby It's Cold Inside

(Linkler icin gulp'a teşekkürler.)

n'aber?

2008-05-09T21:30:00.003+03:00

Sayısız kültürel çelişki [...] bir potada harmanlanarak kendini yeniden üretti. Müzik kliplerinde ve starlarda medyatize edilmiş yönünü izlediğimiz kültürel potpuri gündelik hayatta da yansımasını buluyor. Bu yönde, bahsettiğin normalleşme olgusu, bir başka olguyla 'makulleşmeyle', yani muhafazakâr cemaatlerin de dönüşerek yeniden şekillenmesini barındırıyor. Beni tedirgin eden nokta, böylesi bir toplumsal dokunun içinde yaşıyorken, ona kırık bir ayna tutmanın getirdiği kolaylığa sığınan, eleştirel, yadırgatıcı olmayan bir sanat pratiğinin henüz kendini bildirmemesi. Şu anda gördüğümüz bir egzotizmden, bir büyülenmeden ibaret.

Vasıf Kortun ve Erden Kosova'nın "Ofsayt ama Gol" adlı kitabından, Kortun'dan bir alıntı.

Babylon Baba Zula konseri 28.09.2007

2007-10-03T21:58:00.000+03:00

Notlar;
Ağzımda fındık tadı vardı.
Sahneye eklenen podyumun sonunda Murat Ertel'in tereminini yerleştirmişlerdi. Sadece bir parçada kullandı.
Alexander Hacke nin (Einstürzende Neubauten'in bas pilotu) eksikliğini hisettim.
Darbukacı Coşar Kamçı, ritimleri coşturdu, seyirciyi kamçıladı.
Elektronik ritimleri ve sesleri kontrol eden makinist Levent Akman'dı. Elektro saz ve darbukanın arkasında modern atmalar yaşattırdı.
Oynaktı.
Etnikti; Türk müziği ve oryantal. (Albüm kapağında Orta Asya'dan da diyorlar.)
Baba Zula tam 11 senedir var! Yeni ve 6. albümleri Kökler'den Kör Limoncu, Abbas Ağa Parkı, Aşıkların Sözü Kalır, İskender adlı parçaları çaldılar.
Konserin doğaçlama kısımlarında Kökler'den kolajlar dinledik. (Albümde 1:01, 0:57, 0:40 lık enstrümantal parçalar (toplam 29) var.)
Kör Limoncu'yu çalarken sahneye çıkan elektro gitar çalgıcısının adını albüm kapağında bulamadım. Belki Kör Limoncu korosundadır; Levent Akman ya da Mehmet Ateş'ten biri olabilir. O koroda bir de kadın adı var, kesin o değil. Adamın Oryantale dubımtrak eklentisi harika oldu.
Dansözlerin hayasızca çalkaladığı beynim elektro sazı duymaz olmuştu. Darbuka ile eş zamanlı titreyen göbeklere odaklanmıştım.
Dansöz tip 1; geleneksel dansöz vurgularıyla dans ediyordu.
Dansöz tip 2; modern dansçı olduğunu belli ediyordu.
Tip 1 ve tip 2'nin bir amacı vardı. Sondan 2. çaldıkları parçada (sanırım İskender) dansederken çarpışan 2 düşünceyi anlattılar; kadın-erkek, ying-yang, beyaz-siyah.
Bislerinde 13'ten geriye saymaya başladılar. Murat Ertel her sayıda o sayıya bağlantılı doğaçlama masal (gerçek efsane) anlatıyordu. Geri sayım 12'nin ortasındayken çıktık. 2 buçuk saatlik dans ve müzik performansına ayaklarımız ve beynimiz dayanamadı.
Yeni albümü evde dinleyince konseri özledim; dansözleri ve pırasayı. Keşke konserden erken çıkmasaydık dedim.
Kökleri alın, dinleyin, göbek attıracak!

Lawrence D. "Butch" Morris ve Ekim 2007

2007-10-02T21:02:00.000+03:00

Şef edası

Lawrence D. "Butch" Morris, 70lerin sonlarında adını duyurmuş, görece başarılı bir caz klarnetçisi. Ama ününü asıl borçlu olduğu şey, 1985 yılında keşfettiği "conduction". (Kendi berbat çevirimle: "Şefleme")

Wikipedia'ya göre bir fizik teriminden ödünç alınmış bir isim bu, fakat büyük ihtimalle fizik kısmı tamamen şans eseri. Keza "conducting"¹'in başı ile "improvisation"²'ın sonunu birleştirilerek elde edildiği aşikar.³ Zaten Morris'in yaptığı tam da bu; bir orkestranın karşısına geçiyor ve bir şefin yaptığına benzer hareketlerle onları yönetiyor. Tek fark orkestranın önünde takip edeceği notaların olmaması. Yöntem tamamen sanatçıların doğaçlama çalması ve beste çalarmış gibi Morris'in işaretlerini uygulamasından ibaret.

2005'te 20. yılını kutlayan Conduction tarihi boyunca o kadar geniş bir müzisyen yelpazesiyle çalışmış ki, resmen akıl almıyor. (Jim O'Rourke bir örnek) Hatta daha şoke edici bir bilgi olarak, 16 ve 17 Ekim 1992'de yine Akbank Caz Festivali kapsamında, Neyzen Kudsi Ergüner'in de içinde bulunduğu bir grubu da yönetmiş İstanbul'da. Yine diyorum, çünkü Butch Morris 17. Akbank Caz Festivali kapsamında 24 Ekim 2007 günü Cemal Reşit Rey'de "Nublu Orchestra"yı şefleyecek. Nublu Orchestra da tahmin edebileceğiniz gibi içinde İlhan Erşahin'i barındıran bir elektronik caz grubu. Bu enteresanlıkta bir şeyin 15 yılda bir olduğunu ve Morris'in 1947'de doğduğunu göz önünde bulundurursak bir daha görme şansımızın sıfıra yakın olduğunu özellikle eklemek isterim.

1 Orkestra yönetme fiili
2 Doğaçlama
3 Doğaçlama müzik hakkında belki de yapılmış en kapsamlı, en mühim belgesel olan "On the Edge"de de aynen böyle bahsediyor zaten. Bu arada On the Edge, yakın zamanda kaybettiğimiz çok değerli müzik adamı, doğaçlama düşünürü Derek Bailey'nin Channel 4 için 1992'de yaptığı dört bölümlük bir belgesel. Ve daha inanılmazı, internetin varolmasına şükrettiğimiz amme hizmetlerinden devasa "sanat arşivi" UbuWeb'den besbedava izlenebiliyor.

Conduction, teknikleri, tarihçesi vesaire hakkında Butch Morris'in yazdığı çook kapsamlı bir dökümanı da burada bulabilirsiniz. [233kb, PDF]

77 Boadrum

2007-09-16T17:32:00.000+03:00

Zamanında fena kaçırmışız, gerçi bilsek de iştirak edemezdik ama, yedi temmuz iki bin yedi'de sadece Eva Longoria ve Bülent Ersoy evlenmemiş. O muhterem gün, Brooklyn'in münasip bir parkında, Japon müzik efsanesi grup Boredoms'un önderliğinde 77 davulcu birleşip "tek bir enstrüman" olarak çalmış. Sözkonusu davulcuları da Amerikan avangart müzik camiasından cımbızla seçmişler resmen. Kanıt olarak Lighting Bolt'tan Brian Chippendale ve Gastr del Sol ile Squirrel Bait'ten David Grubbs yeterli olacaktır. Zaten hepsi videoda var:

Videonun büyüğü ve ayrıntılı bilgi için

canlı: anabala perfomansı

2007-09-10T11:05:00.000+03:00

"ctrl_alt_del sound art festival" kapsamında gerçekeleşecek 8 aylık bir etkinlikler bütünün başlangıcındaki Anabala performansı nefes kesiciydi.

Zen ve Babazula'dan tanınan Murat Ertel ve Sanatçı Ceren Oykut'tan oluşan Anabala aslında 2003'den bugüne aktif olarak performanslar gerçekleştiren bir proje. Istanbul'un tınılarına ve kenttin büyüklüğüyle yarışan "havası" üzerine ses ve görseller üreten Anabala, mizah, parodi, vücut dili, sürprizleri performanslarının bir parçası yaparak avrupa'da ve türkiye'de birçok performansa katılmış...*

Son performanslarında ise--pazar gecesi saat 23:30 civarlarında--ctrl_alt_del'in açılış etkinliğinde son grup olarak sahne alan Anabala, garajistanbul'u zarif bir biçimde "birbirine katmayı becerdi" denebilir. Murat Ertel'in gözleri kapalı Ceren Oykut'u seyircilerin arasından sadece seslenerek sahneye ulaştırmaya çalışmasıyla başlayan performansta, Ertel' in analog-elektronik havalarına Oykut'un projeksyonla yansıttığı canlı çizimle eşlik ettiği ilk parçada pazar sabahını bozan bir matkap sesi ve cumartesi gecesinden kalan son anılar gibi günlük yaşamın konularını ve görüntülerini yeniden yorumladılar denebilir. Ertel Theremin'i matkapsı bir ezgiyle çaldığı parçadan sonra izleyicilerden birini sahneye davet etti. Sahneye davet ettiği kişiden Garajistanbul'un içinde pazar gecesinin rehavetiyle pek de hareketsiz olan diğer izleyicilerin iteceği kocaman bir iskeleyi yönlendirmesini istedi. Ritm kutusunu da yanına alarak ve tüm izleyicileri şaşkına çeviren 2m'lik hareketli iskelenin üstünden olası üçüncü köprü felaketi üzerine olan ikinci parçalarına ve hikayelerine başladı. Ona yine çizerek eşlik eden Oykut'la beraber Garajistanbul'daki çok kalabalık olmayan izleyici kitlesine müthiş bir deneyim yaşattılar...

"Anlatılmaz yaşanır" böylesi bir performans için söylenebilecek söz olduğunu belirterek herkesi bir dahaki Anabala performansını yakalamaya davet ediyoruz.

proudpilot dogzstar'da-220807

2007-08-24T10:40:00.000+03:00

Sıcak bir Ağustos gecesi saat 23:00'de başlayacak general gramofon-proudpilot konseri saat 24:00 'e yaklaşırken General Gramofon sahneye çıkmayı başardı. Gleneral Gramofon basit ve göstermelik bir deneysellikle zaten geç başlayan konseri ve garip ortamı daha da çekilmez hale getirdikten sonra proudpilot sahneye çıktı ve geceyi kurtardı denilebilir.

Tadilat geçirmiş ve artık konserlere evsahipliği yapan Dogzstar1 kalabalık sayılmazdı. Oldukça samimi olduğu anlaşılan bir dinleyici kitlesi, General Gramofan' a haklı bir şekilde ilgisiz kalırken, proudpilot dinleyicilerin dikkatini kitlemeyi başardı. Vokal ve klavyede Ekin Fil, basta Pınar Süt ve davulda Kaan Akay'dan2 oluşan grubun kendini tanımlamaları "müzik ile deney yapmak" ve "gürültüyü selamlamak" kavramlarını içeriyor.

Çaldıkları tüm parçalarda enerjileri ve heyecanları hissedilen, basit ama sağlam bass çizgilerini, baharatlı bir davul, bazen renkli bazen gürültülü klavye dokunuşları ile tanıdık ama güzel bir müzik yapan proudpilot, müziğindeki çizgisini sahnede de çok güzel bir şekilde taşıyordu. Özellikle nasıl bir grup diye soulduğunda "öfkeli" olarak tanımlanan "proudpilot" böyle bir öfkeyi yönlendirebilecek güzel bir yön bulduğu da kesin. İnternet üzerinden ulaşabilinen kayıtlarındaki ve konser performanslarındaki tat farkının da grubun başarılı yönlerinden biri olduğunu söylemek mümkün. (Daha gürültülü ve daha karışık bu halin gerçekten bir tercih mi yoksa mekan ve ses sisteminin bir etkisi olup olmadığından emin olmak zor olsa da)

Böyle güzel bir performans için proudpilot'u kutlarken, akla gelen noktalardan birinin müzikle deney yapmak tamının biraz gösterişçi bir söyleyiş olması? Böyle samimi ve güzel bir müzik yaparken iddialı sözlerle bunu bozmak ne kadar mantık bir davranış olduğu grubun düşünmesi gerek.

1 Dogzstar'ı yeni açıldığı zamanından beri tanıyan ve kulanan birisi olarak (o zaman giriş katında ufak bir bardı) şu geldiği nokta bir taraftan büyük bir başarıyı gösterirken, bir taraftan da merdivenlerde duran sevimsiz bilet görevlileri, bir saat geç çıkan grupları ve yeterince iyi olmayan ses sistemi ile içindeki potansiyeli kullanmaktan uzaklaşıyor gibi gözüküyor

2 Grubun kendi sitesinden

Hanimiş, Hanimiş

2007-02-08T22:12:00.000+02:00

ne kadar da kuzey avrupalılar

Salvatore 1998'de Oslo'da bir Neu! konseri sırasında kurulmuştur ve açıkçası müzikal anlamda çok güzel bir orta noktada konuşlanmıştır. İddiasız değildir ama rakipsizdir. Hafif deneysel ama hissiyat ve duygu doludur. Vahşi değildir ama yaşlı ve ambiyant da değildir.Topluluğun kraut soyundan gelen akıcı ve temiz bir soundu vardır. Bolca çift davul ve çift bas kullanırlar, katmanlara katmanlar eklerler ve bunların hepsini klişelere sapmadan yaparlar.

Hal böyleyken 2007 başında Days of Rage adlı yeni bir albüm çıkartmışlardır.

Sessiz sakin bir şekilde sevilebilecek bir topluluktur.
seviyorum.

Luxus adlı albümden Hefe adlı parça
Fresh adlı albümden Get The Kids On The Streeet It's A Party adlı parça

Podcast_4: Wo shi shei?

2007-01-28T20:42:00.000+02:00

Stoner Rock meltemi;

1. Commets on Fire - Whiskey River
2. Dead Meadow - Babbling Flower
3. Isis - So Did We
4. Kyuss - Apothecaries Weight
5. Neurosis - Stones From the Sky
6. Electric Wizard - Wizard in Black
7. Pelican - March to the Sea
8. The Melvins - Boris
9. Boris - Afterburner

mp3 olarak indir.

Podcast_3: Askerin İstekleri

2007-01-26T19:33:00.000+02:00

Ortam çocuğu Çağlar Akılları bağlar

1. Plunge Into Death - Pulse
2. Cassette - I Miss You
3. Big Digits - No Parents No Rules
4. Felix Kubin - Japan Japan
5. Tiny Hawks - Tornado CHildren
6. Think About Life - Paul Cries
7. Shy Child - Stingray Wings
8. Covox - Summer Fruit Dance Party

abone ol

mp3 olarak indir

çağlar tarafından hazırlanmıştır.

En sonunda: Hayvanlar Alemi - Gaga (2007)

2007-01-24T17:23:00.001+02:00

Hayvanlar Alemi, Hazar Mutgan, Işık Sarıhan, Özüm İtez ve Gökçe Başar'ın lise koridorlarında 3-4 kişiye verdikleri doğaçlama konserlerle başladı. Bu konserlerde izleyicinin katılımına çok önem veriyorlardı. Müzik kabiliyetiniz olmasa bile ortaya yığdıkları enstürmanlardan birini (2 teli kopuk mandolin gibi) kapıp doğaçlanan müziğe katılabilirdiniz. Büyüyünce Ankara barlarında, sokaklarında doğaçlama konserlerine devam ettiler. Kendi çabalarıyla kopyaladıkları ev ve konser kayıtlarından oluşan "Bir" ve "Bekçi" adlı 2 demo çıkardılar. Konser geleneklerine sadık kalarak doğaçlama ve yarı-doğaçlama kaydettikleri "Gaga" albümü bu iki demonun yepyeni bir komposizyonu.

Gaga’da su kabağı, haşhaş, silindir perküsyon, bendir gibi elemanlar kullanan topluluğun temel yapısı bas, gitar ve davuldan oluşuyor. Ses çıkartan herşeyi fütursuzca denerken doğaçlama kabiliyetlerine bol efektli gitar tonu ve davul ritimleri ekleniyor. Samimi ve içten, mistik ve heyecanlı... Canlı canlı...

Önemli; Albüm kayıtları eski death metal topluluğu Suicide’dan Ertan Tatoğlu’na ait;

1. Kazan (Özüm’ün iksir tarifi)
Çıkış noktası: 2005-2006'da verilen konserlerin açılış doğaçlamaları
2. Orman Bize Selam Verdi
Çıkış noktası: 'Putperest'
3. Yaşayan Oda
Çıkış Noktası: Geleneksel Endonezya şarkısı Mupu Kembang
4. Ördekler, Kesit No.472 (Işığın saykodelik soyut sanrısı)
5. Oksijen Duası
Çıkış Noktası: İcracısı ve bestecisini tespit edemedikleri bir şarkı
6. Muson
7. Kızılay'da Gemi Enkazları Var
8. Sırtlan Havası (vokaller Mehmet Öd)
9. Putperest
10. Безюдиыe Қypopты Hа Bеиeре
Çıkış Moktası: 2003 yazında kaydedilen bir doğaçlama, Stanislav Lem (Polonyalı bilimkurgu yazarı) 'e adanmıştır.

*Parantezler kişisel notlardır, diğerleri albüm kapağından.

Estrella Damm Primavera Sound 07

2007-01-21T18:17:00.000+02:00

Slint perform the album Spiderland!
ATP Primavera'da...

Türk Müzik Blogları

2007-01-16T18:28:00.000+02:00

+ Undomondo
+ Indie is what i need
+ Us kids know
+ Deuss Ex Machina
+ Proodos
+ Alt sokak
+ Usagi yojimbo
+ Jazz for Nazz
+ Alternation
+ Süetkafa
+ Brick killed a guy with trident
+ Canınızı sıkmak istemem
+ Farazi@Açık Radyo

Alexander Tucker, Jackie-O Motherfucker, Bardo Pond @ Mono Glasgow, 28 Kasım 2006 (konser yorumu girişimi)

2007-01-13T22:13:00.000+02:00

Alexander Tucker sahneye çıktığında çoktan sarhoş olmuştum. Elinde akustik gitarıyla sahnede tek başına oturan adamın ne halt yiyeceği hakkında hiç bir fikrim yoktu. Distorşınlı gitarını yay ile çalmaya başladı, tekrarlayan derin (drone) enstürmental bir nakarat oluşurduktan sonra başka bir kanala sıçrayıp gitarını çalmaya devam ederken sözsüz boğuk tonlu bir vokal yapmaya başladı. Deneysel, doğaçlama, saykodelik, katmanlı çığrışımı yaklaşık 1 saat sürdü, bazen melodikti bazen de gürültüydü.

Alexander çalarken barda oturan kısa saçlı bir kadına gözüm takıldı, kilotlu çorap üstüne kot pantolandan kesme şort giyiyordu, üzerine kareli siyah beyaz oduncu gömleği giymişti. Jackie-O Motherfucker'ın avrupa turnesinin solistiymiş, Eva Saelens (Inca Ore and Lemon Bear's Orchestra). Başladıklarında grubun sesine Eva'nın şaman, hayalet vokali eklendi. Uzun bölümlerden oluşan, yoğunlaşıp seyrekleşen, doğaçlama, folk ve noise karışık bir müzik ortaya çıktı. Sonu gelmez saksofon sololarından ve ayakta dikilmekten yorulup sahnenin önüne çöktüm. Bardo Pond'u bekliyordum artık.

Bardo Pond belirdiğinde sahne önünde oturan kitle ayaklandı. Birdenbire kalabalığın hal ve ruhiyeti değişiverdi. Kulaklarım yoğun ve güçlü rifflerle çınlamaya başladı. Salınarak ritmlere ayak uydurmaya çalışıyordum. Distorşınnn!!!! Üzerime üzerime geliyordu. Isobel Sollenberg'in fısıltılı flütü ve vokali taşaklı basın içinde kayboluyordu.

Gecenin saykodelik derin gürültüsü Mono'nun samimi havasını titretti ve bana eve giden son otobüsü kaçırttı.

Podcast_2 : Boy Boy, Renk Renk Sintisayzır

2006-12-22T03:08:00.000+02:00

Moog merkezli serbest çağrışım ve birkaç birşey daha:

1. Jean Jacques Perrey - Porcupine Rock (2:18)
2. Uilab - St. Elmo's Fire (radio) (4:07)
3. Hot Butter - Popcorn (2:30)
4. Raymond Scott - Cindy Electronicum (1:57)
5. Andrew Kazdin & Thomas Z. Shepard - Malagueña (Lecuona) (3:20)
6. Solvent - Built-In Microphone (4:35)
7. Soft Pink Truth - Everybody's Soft (4:25)
8. Puss - 3step (3:02)
9. Paavoharju - Ilmaa Virtaa (2:48)
10. Kevin Blechdom - Speeding Up (3:36)
11. Gang Gang Dance - Untitled (4:33)
12. This Heat - Sleep (2:15)

128k mp3 - 64k mp3 - stream

dzt tarafından hazırlanmıştır.

Danielsson, Dell, Landgren - Salzau Music on the Water (2006)

2006-12-03T20:36:00.000+02:00

İsveç’in yaramaz çocuğu Nils Landgren, klasik müziğe yatkinlığıyla da bilinen yetenekli basçı Lars Danielsson ve vibrofon çalan Christopher Dell bu senenin en ilginç ve güzel albümlerinden birini ortaya çıkartmışlar.

Esasında “Music on the Water” Ilya Kabakov ve Vlademir Tarasov’un Salzou’da ki bir göl üzerinde bulunan iskeleye yaptıkları enstelasyonun adı. İşlenmemiş ahşaptan yapılmış, gayet sade, etrafı börtü böcekle dolu bir ortamda bulunan iskelenin üstündeki direklere çatal, bıçak ve demir borular asmışlar. Doğanın da yardımıyla gerçek müziği yapmaya yönelik ilginç bir çalışma ortaya çikmiş.

2005′te düzenlenen Jazz Baltica Festivali sırasında üçlü bu mekanı keşfetmiş ve sabahın 5′inde enstümanlarını kaptıkları gibi iskelede çalmaya baslamislar. Tamamen emprovize olan kayıtta Act‘in mükemmele yakın kayıt teknolojileri sayesinde çevredeki herşeyi duymak mümkün. Göle dalıp çıkan kuğular, çevrede öten kuşlar, müzisyenlerin ıslık ve konuşma sesleri ve tabii ki tepede birbirine vurup ses çıkaran (neredeyse müziğin esas enstrümanı gibi tinlayan) metal parçaları.

Albüm genelinde çok dingin. Zaten kuştu böcekti derken iyice tatilde hamakta yatmış, hafif rüzgar eserken kestiriyormuşsuunuz gibi bir hisse sahip olmanızı sağlıyor. Evde kös kös oturulan sıcak yaz günlerinde iyi gider.

Podcast_1 : Taze Çağdaş

2006-11-27T21:26:00.000+02:00

İlk podcastimiz hayırlı olsun.

..A Hawk and a Hacksaw - Marcmaillette
..The Instruments - Seems So Far
..Holy Fuck - Korock
..Shy Child - TV Tunnel
..Tsukimono - Bit my leg off
..My Cat is an Alien -
Into the Sleeping Beauty Galaxy
..Salvatore - Rainbo
..Nudge - Remove Ya

abone ol*

mp3 olarak indir

* linki rss desteği olan bir çalıcıya sürükleyin.

Instal 06_cesur yeni müzik

2006-11-14T16:47:00.000+02:00

Instal 06 13, 14, 15 Ekim tarihlerinde TheArches'da (Glasgow) oldu bitti.

Underground müzik ve film destekçisi Arika düzenledi.

Kendisi ve kendi çevresi hakkında bir şeyler
çığırmak isteyen cesur müzisyenler, sesi
denediler, sonra kaybettiler, daha sonra bulup ittirdiler.

Akilda kalanlar; The Arches'in kocaman kemerlerini titreten ve kulakları sağır eden Maryanne Amacher, japon saykodeliği Sachiko, deneysel ve tanımsız Keiji Haino ve Tony Conrad....

Performansların kayıtlarını buradan dinleyip izleyebilirsiniz.

Sensational Meets Kouhei

2006-10-29T20:27:00.000+02:00

Sansasyonel.

Hasta prodüksiyonların labelı Wordsound, 1996 da Brooklyn'li dealer Colin Julius Bobb nam-ı diğer Sensational'ın ilk albümü Loaded With Power'ı yayınladığında herkes bunun büyük bir şaka olduğunu sandı. Loaded With Power'ın fazlaca uydurulmuş bir kelimeyle lo-fi dark dub-hop diye tanımlayabileceğimiz soundunun Fat Beats'in raflarındaki çoğu albümde etkisinin hissedildiği 2003'te bile -ki ben bu albümü ilk defa dinledim- Sensational benim için büyük bir şakaydı. Büyük ihtimalle Fat Boys'dan çalınmış bir drum machine, bir four-track, saçmalığın sınırlarında gezen sözler ve oldukça pilot bir MC...

Şakanın diğer serileri diğer hasta label Ipecac ve bu öncekilere göre bir hayli ağırbaşlı Matador Records'da devam etti. Değişen pek birşey olmadı. Sensational, albümlerindeki düşük müzikal kalite ve kural tanımazlıklarla ağır bir şekilde alay edip duran eleştirileri hiç umursamadı. Saçmalığın ve kayıtlardaki marijuanın dozajı gitgide arttı.

Yurt dışına çıkış yasağı kalkan Sensational bol marijuanalı konserlerine Avrupa ve Japonya'da devam etti. Japonyayı "gürültü mimarı" Kouhei ile turlarken 5 saatliğine Osaka'da bir stüdyoya girip bir de albüm çıkardı. Prodüksiyonu ve beatleri Kouhei'nin üstlenmesi sayesinde öncekilere göre bir hayli farklı bir Sensational albümü ortaya çıktı. Ayrıca albüm bir Spectre ve bir Autechre remixi içeriyor.

yazan: çağlar

Sıkıcı Pazartesi Sesleri @ Papilion @ 09.10.2006

2006-10-05T22:42:00.000+03:00

Sıkıcı Pazartesi Sesleri @ Papilion @ 02.10.2006

2006-09-21T23:35:00.000+03:00

İki Alana Bir Bedava

2006-09-19T11:56:00.000+03:00

Yndi Halda yakın zamanlarda görünür hale gelen Canterburyli bir topluluk. İlk 45'liklerinin kaydına 2005 yılında başlayıp 2006'da bitiriyorlar.

Explosions in the Sky ilk albümünü 2000'de çıkartmıştı; GY!BE ise 1994'te.

Bu yazıyı sadece Yndi Halda'nın, bu iki grubun zamanında orjinal olmuş olan soundları ve parça yapılarının üzerine hiçbir şey koymadan albüm çıkartmak için çok geç kalmış olduklarını düşündüğümü ifade etmek için yazıyorum.

Götümü yesinler

Portishead yeni şarkı yayınladı, albüm yolda(ymış)

2006-08-28T15:50:00.000+03:00

Neredeyse on senedir ortalıklarda görünmeyen trip-hop devi Portishead, yeni albüm için çalışmakta olduğunu açıklamış. Hatta kanıt olsun diye parçalardan birini internetten yayınlamış: "Key Bored 299 03"

Grubun söz sahibi elemanı Geoff Barrow'a göre parçaların daha baya toparlanması gerekiyormuş. Yayınladıkları enstrümantal parçadaki sadelik ve özellikle vokalsiz oluşu (neredesin Beth?), yeni albüm için daha pek heyecanlanmamamız gerektiğini ima etse de, duman çıkan bir yerde ateş olacağı gerçeğini değiştirmiyor.

kaynak

Them Shepherds

2006-08-02T16:28:00.000+03:00

""Them Shepherds`ın şık logosu""

Helsinki´nin tüm soğukluğu ve Finlandiya´nın son eurovizyon başarısı(zlığı) bir tarafa ne soğuk ne de sıcak ama oldukça lezzetli bir müzik sunan Them Shepherds sanat öğrencisi iki gençten oluşuyor. Gitarda Tuomas Laitinen ve bilgisayarda Aku Raski kendi deyimleriyle "insan ve makinenin kötü niyetli birlikteliğini" yaratmaya çalışıyorlar. 2005´de çıkardıkları EP´leri bu yeni gruptan çok şey bekleyebileceğimizi gosteriyor. Bir barda sohbet ederken kendi müziklerini "eşcinsellere karşı hoşgörülü kamyoncu müziği" olarak tanımlasalar da politik olarak uygun olmayabilecek bu tanımın arkasında duracaklarindan emin değilim.
Finlandiya Çağdaş Sanatı sergisi kapsamında İstanbul'a geldiklerinde, Babylon´da konser veren grubun müziğini tanımlamak hem kolay hem de zor: Elektronik Rock davul makineleri ile gitar ve vokali çok iyi bir şekilde harmanlayabilen bu grup icin yeterli bir tanım degil... EP' lerindeki özellikle Stompers elektronik bir parça gibi başlarken Tuomas' ın gitar ve vokal ile dokunuşları sayesinde bambaşka bir etki yaratıyor. Belki de kendi samimi tanımlarına güvenip dinlemek ve ona göre karar vermek lazım.

Epitonic geri döndü

2006-06-23T01:48:00.000+03:00

Bundan bir ay öncesine kadar bile Epitonic'e her girişimde karşımda Tv on the Radio'nun 2004 çıkışlı Desperate Youth, Blood Thirsty Babes albümü duruyordu. Ama yine de henüz Last.fm çıkmamışken radyosu en güzel ve grup tanıtımları en doyurucu siteydi benim için. Epitonic.com'da o zamanlar dinleyip Soulseek'ten bulamadığım albümleri gördükçe çıldırırdım. Ve şimdi yeni arayüzü ile karşımda...
Ancak bir takım değişiklikler olmuş, öncelikle artık ücretsiz bir üyelik gerektiriyor. Yeni tasarımla eski kullanım biraz değişmiş ama alışılınca kolay geliyor yine. Az reklam alması çok hoş. Her grubun ilişkili olduğu gruplar her zaman ki gibi detayıyla açıklanmış.

Ve diyorum ki; özellikle bağımsız şirketlerin takipçilerini, yeterince doyuracaktır.

Ortamda bardak kırıldığında gerginlik azalır.

2006-06-23T00:33:00.000+03:00

Storm and Stress

Storm&Stress - Don Caballero'nun üçte ikisi, tamamlayıcısı ve şeytan ikizi--tam bir rahatlık içinde çiseleyen gitar, sağanak atan davul, kırılgan bas ve mırıldayan/geveleyen vokallerin serbest salınımı.

Don Caballero'nun parçaları ne kadar sıkı örülmüşse Storm&Stress de o kadar gevşek, çözülmüş bir çözelti--gene de her an çıldırıyorlar, ve gereğinden fazla karışık olmayan ritmlerden başkısını asla kullanmıyorlar hatta yaptıkları müzik tamamen aritmik. Arkada fonda devam eden, tekrarlı bir ritm yok; davul veya bas parçanın altyapısını oluşturmakla meşgul değil; altyapı olsa bile gitar veya vokal(veya keman) altyapıya uyacak türden değil. "Serpişen bir müzik", evet-evet. Sürekli kendi kendine söylenen gitar dışında tüm enstürmanlar ve vokaller istedikleri zaman parçalara dahil oluyorlar ve her parçanın gidişatı defalarca değişiyor--Tam olarak tanımlanmayan hatlar içinde sürekli akan Storm&Stress VURGUSUZ! VURGUSUZ! VURGUSUZ!, alabildiğine özgür ve şaşırtıcı bir şekilde rahatlatıcı.

1997'de Steve Albini prodüktörlüğünde çıkan, grupla aynı adı taşıyan albümleri kesinlikle evcilleştirilmemiş. Yoğun ve talepkar bir dinleme tecrübesi sunuyor.
1999'da Jim O'Rourke prodüktörlüğünde çıkan Under Thunder & Fluorescent Lights albümleri ise sadece yüzde iki aromalı-çok seyreltik aynı zamanda çok karmaşık fakat cidden tatlı. Çok hafiften ve derinden tebessüm ediyor; dinleyiciye de aynısı yaptırmaya çalışıyor.

Müzikte ritm ve uyumu sadece iki albüm için bile olsa yeniden kurgulayan Storm&Stress biricik.

Sıkıcı Pazartesi Sesleri @ Papilion

2006-06-17T21:15:00.000+03:00

Bu pazartesi ve her pazartesi.

İnce ruhlu deneysel rap: Subtle

2006-05-26T15:23:00.000+03:00

Yeni beyaz ceketlerimiz.

Her taraf rap ve hiphop kaynarken hiç bundan bahsetmek istemiyorum ama bu dünyanın en şirin sakin ince ruhlu deneysel rap grubundan bahsetmek zorundayım. cLOUDDEADe kadar bu müziğin diğer yüzünü görmemiştim sanırım, ya da görmek istememiştim ama resmen sonsuz bir kuyu olduğunu farkettim. Her türe girip çıkıp altüst edip ve bi de üstüne çook popüler olabiliyor. Rapin her yere burnunu sokması oldukça rahatsız edici olsa da Subtle'ın geldiği nokta beni o kadar tatmin etti ki anlatamam. Ama gerçekten anlatamam çünkü korkunç farklı yerlere gidebiliyolar ve durmadan değişiyolar. Hem de rahatsız etmeden ve harika fikirlerle oluşturulmuş bir kompozisyon içinde. (İlk kayıtları Earthsick'te ambient başlayıp rocka dönüştüklerine, sonunda da free jazze bağladıklarına bizzat şahit oldum, gerçi Earthsick sonraki albüme kıyasla biraz daha dengesiz.) Jazzy looplar, cızırtılar klikler, sonsuz enstrüman, orkestrasyon, canlı davul harika kulak doldurucu bir müzik yaratıyor ve bunun yanında sakin kalabiliyolar. Bu çokseslilik içinde de Doseone'ın (cLOUDDEAD) vokalleri durmaksızın devam ediyor ve sonsuz dönüşüme katılıyor tabii ki. Onlara hiphop demek garip geliyor bana, ama heralde parçalarda sabit kalan tek şey vokaller. Bu arada şaşırtıcı şekilde müziklerinin gerçekten duygusal olduğunu düşünüyorum, biraz şarkı sözlerinden belki ama sanmıyorum genel olarak öyle bir hissiyatı var.
Subtle, altı kişi; üç keyboard, üç sampler, bir davul,bir elektronik davul ve bir elektro-çelloyla Oaklandde 2001den beri ev kaydı yapıyor ve 2004te A New White yayınlıyor. Şu sıralar da Amerikayı turlarken her geçen gün isimlerini daha da duyuruyorlar, hatta baya ortamlara girmişler de yeni bir CD/DVD koleksiyonu çıkarmışlar hem de "featuring Mike Patton, Beck, Console, Hrvatski, Fog, and Ms. John Soda"!

Yeni Ağır Metal

2006-05-26T06:07:00.000+03:00

Heavy Metal'in evrimi ve günümüzdeki tanımı açısından çok güzel bir yazı.

Sıkıcı Pazatesi Sesleri @ Papilion

2006-05-26T03:45:00.000+03:00

Polis getirten gürültü orjisi. Her pazartesi 21:00'de Papilion, Beyoğlu'nda.

Boris - Pink (2006)

2006-05-26T03:09:00.000+03:00

Pembe Metal

Adını grunge'ın babalarından, The Melvins'in Bullhead albümündeki bir şarkıdan alan, 90'lı yılların başında kurulmuş bir sludge/doom/stoner grubu Boris. Tokyo Japonya çıkışlı Boris gitarda Wata, basta Takeshi ve davul-vokalde Atsuo'dan oluşmakta. Japonya'da bir toplama albümde hayat bulan grubun Amerika'ya gelmesi ise Los Angeleslı Southern Lord sayesinde oluyor.

Bu yazıya konu olan albüm ise 2006 yılında yayınlanmış Boris'in son albümü Pink. Bazılarına göre -Boris'i önceden bilenler bu kategoriye girmekte- ilk dinleyişte Amerikanvari hissettiren Pink bunu çabuk aşıp "heavy" için yeni bir tanımlama getirebilecek seviyede olduğunu gösteriyor. Hiçbir zaman kritikleri tatmin edemeyen Boris bu albümde resmen hepsini kendinden geçiriyor. My Bloody Valentine, Sigur Ros, Isis, Sunn0))) tınıları Guitar Wolf'un garaj rock estetiği albümün eklektik tarafını kanıtlar nitelikte. Bu albümle 12 yıllık serüvenlerinde ulaştıkları en tepe noktada bulunan Boris kimilerince 21. yüzyılın metal kralları ilan edildiler bile. Eğer Boris'e bu albümle başlayacaksanız maceraya atılmayı göze almalısınız. Tek dinleyişte insanı kendine esir eden albüm detaylarını yakaladıkça orgazmik patlamalara neden oluyor. "Ağır" sesi yaratmanın öncü-deneysel tarafıyla ilgileniyorsanız başucu albümünüz Pink rahatlıkla olabilir.

Boris'i sevenler için diğer kaçırılmayacak albümler ise olmayan bir film için soundtrack olan Sound Track From
The Film "Mabuta No Ura" ve 2005 tarihli "Akuma No Uta".

King Biscuit Time - Black Gold (2006)

2006-05-23T03:26:00.000+03:00

Şu yeni yeni gelen yaz günlerinde bize hastalıklı kış günlerini hatırlatan Beta Band'in %75'i Stephen Mason'ın yeni albümüne şurada 7.5 vermişler. 1 arttırıyoruz.

Gürültü Orjisi

2006-05-20T04:08:00.001+03:00

"Turkish Connection"

2006-05-19T20:01:00.000+03:00

Turkish connections...

Sıkıcı Pazartesi Sesleri @ Papilion

2006-05-14T04:49:00.000+03:00

siber alemden nâmeler

2006-03-27T16:57:00.000+03:00

normal şartlar altında hepsi kendi tanıtımını hak eden sanatçıları ve siteleri içeren özel dosyamsı bir yazı bu. altbaşlığı: "bedava müzik çılgınlığı" olabilir. iyi eğlenceler.

sanatçılar

my fun - ingiliz sanatçı justin hardison'un son projesi my fun ilk bakıştta manik enerjisi azaltılmış, daha atmosferik bir the books'u andırdırğı söylenebilir. (the books'un "lost and safe"i bizce 2005'in en önemli albümlerindendi) kolay kolay bir arada düşünmeyeceğiniz dünyevi ses kayıtları, yaylı, telli ve tuşlu akustik enstrümanlar ve dijital sesler kullanarak sakin, büyülü ve renkli ses peyzajları yaratmış. ayrıca yine sanatçının sitesinde artık yayınını sürdürmediği web zine'i "the land of"un arşivlerine de ulaşabilirsiniz.

domestic lofi inc. - (minimal) tekno ve idm tarzlarında eser verdiği iddia edilebilecek bir elektronik müzik kollektifi, türkiye'den domestic lofi. şimdiye kadar kendi başlarına yayınladıkları dört tane toplama albümleri siteden indirilebiliyor. ayrıca yeni elektronik müzik label'ımız remoov'la bir alakaları var. bağlantılı sanatçıları ara sıra peyote'de canlı izleme imkanımız var.

children of the drone - üç ingiltereli sanatçının 2001 yılında kurduğu, günümüzde yirmiye yakın kişinin katkıda bulunduğu bir müzik kollektifi. sitar, mandola ve saz gibi etnik (hatta doğulu) enstrümanlar kullanarak; beste, aranjman ya da hiyerarşik bir yapı barındırmayan müziklerine bir paha biçmediklerinden sitelerinden dağıtmayı uygun görmüşler.

podcastler vs.

famous for 15mb - adıyla andy warhol'un post-modern dünyanın bayıldığı özlü sözüne gönderme yapan site, isveçli iki gencin elinden çıkma. fark edilmeyi hak ettiklerini düşündükleri bağımsız sanatçıları 15mb boyutuna sığacak bir şekilde mp3 seçkileriyle tanıtmayı hedefliyor. genel tartışma ortamı için sitenin forumu da mevcut.

rare frequency - aslen boston college'ın radyosu wzbc'de bir program olan rare frequency, deneysel, elektronik, emprovize ve noise türleriyle kendisini tanımlamış görünse de bayağı açık görüşlü ve güncel olanla kısıtlı kalmayan bir profilde. eleştiriler ve haberlerin de bulunduğu sitesinin en önemli yanı haftalık podcastleri. (son zamanlarda dünyada yükselen bir trend olan 70lerin saykadelik türk müziği ile ilgili programa özellikle dikkat)

brainwashed.com - deneysel müziğin her türüne gönülden (ve hatta organik) bir şekilde bağlı olan geniş kapsamlı bir site. coğu önemli grubun (örneğin; matmos ve godspeed you black emperor) resmi sitelerini içinde barındıran sitede haberler, tanıtımlar ve eleştiriler mevcut. ama asıl önemlisi devamlı yayında olan web radyoları ve haftalık podcastleri.

wire - misyonu kolay ulaşılamayan müzikleri tanıtmak gibi bir şey olan, konusundaki en prestijli dergi wire'ın sitesi. dergide adı geçen sanatçılardan seçme -ve yer yer siteye özel- mp3ler ve hatta bir video arşivi var. ayrıca derginin eski sayılarından bazı yazılara da ulaşılabiliyor.

ve son olarak;

ideologic - metal'in son yıllarda gördüğü en büyük figürlerden; sunn0)), khanate ve lotus eaters gibi grupların esas adamı ve zihin açıcı plak şirketi southern lord'un kurucularından stephen o'malley'nin kişisel sitesi. aynı zamanda plak şirketinin çizgisinin tam kapsamlı bir kültürel akım haline gelmesinde önemli yeri olan görsellik aleminin de yaratıcısı, önemli bir grafik tasarımcı kendisi. sitesinde kendi projelerini, plak şirketine bağlı grupları ve takip ettiği sanatçıları tanıtan bol fotoğraflı - flyerlı - posterli ve mp3lü bir blogu var.

bu son alakasız fotoğraf da oradan. sunn0))'nun drone-metal devi earth ile paris'te verdiği konserin afişinin bulunduğu bir duvar. rastlantıya bakın ki, tam o sıralarda paris'te bir tarkan konseri de olacakmış ve iki konserin posteri yanyana düşmüş. benzer bir olaya buralarda da rastlamak dileğiyle.

bu posteri stephen o'malley'nin tasarladığını sanmıyorum

Uzay Dangelen

2006-03-23T15:34:00.001+02:00

Shalabi Effect

Bayanlar, baylar; on yıldır tanımlanamayan müziklerin içine atıldığı Post-rock türünün çapı dışına çıkmaya başladık. Kemerlerinizi bağlayın, Shalabi Effect’le uzaya gidiyoruz. (ezan sesi duyarsanız panik yapmayın)

Tanımlaması güç, varolan türlere sığmayan bir müzik topluluğu Shalabi Effect. Hatta bazen “müzik” kavramının sınırlarını bile aşıyorlar. Genelde post-rock türü altına konulsalar da müzikleri tını ve yapı itibariyle post-rocktansa free jazz’a daha yakın duruyor. Yani Montreal’li hemşerileri GYBE (God Speed You! Black Emperor)’ın başka bir yan projesi veya ikizi değil Shalabi Effect.

Topluluğu özgün kılan şeylerden ilki bir doğaçlama topluluğu olması. Shalabi Effect parçalarını tek defada, ilk defada, önlerinde yazılı hiçbir nota olmaksızın çalan, kaydeden; hiçbir parçasını iki defa çalmayan, çalamayan bir topluluk. Müzikleri, tüm albümleri(Pink Abyss hariç) ve canlı performansları tamamen grup doğaçlamasına dayanıyor. Bir parçanın girişinden, bitişine; altyapısından en üstündeki kremaya kadar her ses, kendisini duyduğunuz o anda dünyaya geliyor. Aslında altyapı ve üst yapı varlığından da bahsedilemiyor Shalabi Effect’in müziğinde; duyduğunuz her ses her an sadece var, altta ya da üstte değil sadece orada, görünürde.

Parçaların tamamen doğaçlama yapılıyor olması topluluğun müziğinin hiçbir gidişatı, teması ya da kurgusu olmadığı anlamına gelmiyor. Aksine Shalabi Effect kompozisyonu çok düşünen bir grup ama topluluk kompozisyozisonlarını bilindik şekillerde yapmıyor. Genelde doğaçlamaya başlamadan önce yaratacakları parça hakkında konuşup bir tema ve senaryo belirliyorlar. Ama bu senaryolar “kırmızı ve siyahı düşünelim ve çorak topraklara doğru seyahat edelim” kadar soyut ve açık uçlu. Topluluk tam anlamıyla “konsept albümleri” yapmasa da albümlerinin genel temaları veya hissiyatları oluyor. Hatta albümlerinin ve parçalarının adları da bu temaları soyut bir şekilde betimliyor. Mesela seksi ve dişi hissiyatlı Pink Abyss albümlerinin sakin ve yumuşacık bir parçasına adı gizli bir sapkınlık katıyor(Kinder Surprise).

Topluluğun enstrüman seçimi de gayet ilginç ve çeşitli. Shalabi Effect’in dört üyesi 131 dakikalık ilk albümlerinde yaklaşık kırk enstrüman kullanıyor. Grubun müziğinde değişmeyen enstrüman yok gibi ama galiba en uzun süre sesi çıkanlar ud ve tabla. Bunun dışında topluluğun müziklerindeki diğer yoğun sesler ise neredeyse hiç kesilmeyen elektronik gürültüler ve gene çok rastlanılan alan kayıtları(kuş, böcek, rüzgar, çocuk, ezan… sesleri). Enstrümanlar arasında fermuardan drum machine’e birçok ilginç ve şaşırtıcı şey var. Topluluğun herhangi bir performansında veya albümünde ne çalacağını, hangi enstrümanlarla çalacağını veya kaç tane ve hangi konuk müzisyenlerle çalacağını tahmin etmek ise tamamen imkansız.

Avant-Garde, Space Rock, Free Jazz, Post-Rock, Sound Art, Modern Kompozisyon, Noise, Ortadoğu ve Hint müzikleri topluluğun müziğinde etkilerini görebileceğiniz, tınılarını hissedebileceğiniz türlerden bazıları. Bu çeşitlilikte ise hem Montreal’in güncel sanat ortamının hem de grup üyelerinin farklı müzikal altyapılarının payı var. Toplulukta elektrik gitar, kucak gitarı, moog… çalan Anthony Seck aynı zamanda bir yönetmen ve aktör. Ud, gitar, elektronik sesler ve çeşitli oyuncaklarla ilgilenen Sam Shalabi’ın; Detention, Molasses, A Silver Mt. Zion ve diğer gruplarla olan çalışmaları dışında; hayli enteresan, politik ve felsefi içerikli solo albümleri var. Alexandre St. Onge toplulukta kontrbas, elektrik bas çalıyor; elektronik sesler, vokaller ve çeşitli seslerle de ilgileniyor. Undo, Ci Dy, Klaxon Gueule gibi topluluklarla da çalışıyor, aynı zamanda felsefe ve edebiyat okuyor. Will Eizlini de toplulukta vurmalılar ve trompet çalıyor ve birçok başka Kanadalı toplulukla müzik yapıyor. Ayrıca topluluğa tüm albümlerinde ve birçok konserinde çeşitli Montrealli konuk müzisyenler eşlik ediyor.

Tür, altyapı veya enstrüman çeşitliliği ise topluluğun müziğini tek başlarına belirleyen şeyler değil; yani eklektik diye kısaca tanımlanabilecek bir müzik yapmıyorlar. Tam tersine müzikleri fena halde kendi içinde bütün. Topluluk farklı enstrümanları ve stilleri ses paletlerindeki farklı renkler gibi kullanıyor; ortaya çıkan kompozisyonun ise kullanılan ögelerin birleşiminden farklı bir bütünlüğü oluyor. Bu nedenle aslında Shalabi Effect sadece yeni bir ses sunan bir topluluk değil; onlar türlerin içinde veya arasında yer almayan yepyeni ve yüksek potansiyelli bir müziğin mimarları.

Hepsi Alien 8 etiketli dört albümü var topluluğun. Shalabi Effect s/t adlı ilk albümlerini, aslında GYBE ile yarı yarıya kırışacakları bir split cdyi doldurmak için stüdyoya girdiklerinde kaydetmişler. Kaydı bitirdiklerinde ellerinde kalan kullanılabilir materyal çift cdlik bir albüm çıkarmaya yetmiş. Fena halde fezai olan albüm topluluğun gelmiş geçmiş en iyi uyuşturucu albümlerinden birini yapma arzusunun sonucu. Ayrıca grubun bir oturuşta dinlenmesi en zor ama en doyurucu albümü.

İkinci albümleri The Trial of Saint Orange ise ilk albümden daha derli toplu ve yoğun. Albümde üç ana hareketi oluşturan yedi farklı parça var. Üçüncü albümleri Pink Abyss ise grubun “pop” albümü. Piyasa potansiyelinin yakından bile geçmeyen bu albümü topluluğun pop albümü yapan şey ise bu albümdeki parçaların bilinen anlamda bestelenmiş olması; bu da Pink Abyss’i topluluğun en garip albümü yapıyor. Hatta albümde akılda kalıcı melodiler bile var(!) ama gürültü ve atonal seslerle dengelenmiş durumdalar. Ayrıca albüm “Pink Abyss”(pembe yarık) adına ve Deep Throat gibi parça adlarına yakışır bir şekilde gayet erotik ve oryantal.

2006’da çıkan Unfortunately albümü ise Pink Abyssten sonra bir tokat gibi geliyor. Önceki albümün bestelenmişliğinin inadına bu albüm grubun performans kayıtlarından oluşuyor ve böylece Pink Abyss’in mali bir atılım projesinin başlangıcı olmadığını kanıtlıyor. Shalabi Effect’in bir doğaçlama topluluğu olmasından dolayı bir canlı albümün anlamı çok büyük. Unfortunately sadece topluluğun başka bir albümü değil, grubun sahnede geçen ikinci yaşamından(albüm dışı yaşamından) bir kesit. Topluluğun sitesinden haklarında detaylı bilgiye ulaşabilmenin yanı sıra; albümlerindeki parçalardan kocaman kesitler ve yayınlanmamış parçalar/konser kayıtlarını indirebilirsiniz.

(bu yazı ilk olarak basatap dergisinde yayınlanmıştır)

Pandora' nın Kutusu

2006-03-22T14:26:00.000+02:00

2000 yılında bir araya gelen bir grup müzisyen ve teknoloji ustasının başlattığı Music Genome Project (Müzik Gen Projesi) 'in amacı farklı müzikleri ellerinden geldikçe farklı özelliklerine (genlerine) göre kategorize etmek ve bunları birbiri ile ilişkilendirmek. Melodi, harmoni, ritm, enstürmanlar, orkestrasyon, aranjman ve tabiki şarkıları söyleme tarzları ve vokal harmoni. Bu açıdan MGP, bir grubun nasıl göründüğünden, hangi tarz içinde değerlendirildiği ve ya kimlerin albümlerini aldığı ile ilgili değil... Her parçanın bireysel olarak nasıl duyulduğu ile ilgili...

5 yıl boyunca pek çok -bilindik ya da olabildiğince yer altı- 10.000 sanatçının müziğini dinleyen ve analiz eden proje çalışanları bunu sürdürmeye de devam ediyor. Sonuç olarak bu çalışmalarını taçlandırmak için de pandora.com' u kurmuşlar.

Yeni müzikler keşfetmek için arkadaş tavsiyeleri ve ya emektar albüm dükkanlarının yerini tutamayacağı kesin olsa da kişisel bir radyo olarak düşünebileceğiniz bu sistem sevebileceğiniz yeni birşeyler duymak için çok iyi bir fırsat sunuyor.

Tapes 'N Tapes - The Loon (2006)

2006-03-20T17:05:00.000+02:00

İndie Rock!

İsmine aldanıp Tapes 'N Tapes'in tekno ya da tape-loop grubu olduğunu sanmayın. Post-rock grubu da değiller. Peki nedir bu Tapes 'N Tapes?

İndie rock! Evet belki çok şaşırtıcı ve yeni bir müzikle çıkmadılar meydana 2006'da. Ama bomba gibi geldikleri gerçeğini, Pavement, Wire, Pixies gibi gruplardan aldıkları ilhamla yeni bir soluk getirdiklerini değiştirmiyor bu. Albümü ilk dinleyişten itibaren tınılar, melodiler, vokaller kafanızın bir köşesine yerleşiyor. İnternet ve blog ortamları sayesinde parlayan grup Minneapolis, ABD doğumlu. Albüm 11 şarkıdan oluşmakta. Dinlerken vokali ve özellikle gitar ritmlerini, özellikle de basları indie rock efsanelerine benzetmek çok kolay. Fakat bu albümüm kesinlikle kopyacı ve tekrarcı olduğunu göstermiyor. Aksine çok mütevazı ve kaliteli bir ilk albüm.

Şu anda başta Amerika olmak üzere yoğun bir hayran kitlesi toplayan Tapes 'N Tapes çoktan tura başladı bile. E ne diyelim bize de dinlemek düşer. Sitelerinden de birkaç mp3'e ulaşabilirsiniz.

Hadi bu kıyağımı da unutmayın: The Sands

2006-03-04T19:01:00.000+02:00

Son zamanlarda muzdarip olduğum "at çalsın, yüzümde sabit bir gülümseme yaratsın albümü eksikliği sendromu"na ilaç gibi gelen bir husustan bahsedeceğim. Grubun adı The Sands.

Eski grubu Ui ile yarattığı hoş sadaları kalbimde hala tınıyan Sasha Frere Jones, yanına birkaç indie-rock kıdemlisi arkadaşını alıp kurmuş. Pavement'ı andıran tam bir oldschool indie rock albümü yapmışlar, plak şirketleri fark etsin diye de demolarını Sasha'nın sitesine koymuşlar.

Evire çevire dinleyebileceğiniz, klibi çıksa televizyonun sesini açacağınız şirin şarkılar. Şimdilik favorilerim "Early" ve "The Hostage Son". Demo kaydı dandikliğinin getirisi varsaydığım cayır cayır gitarlardan da vazgeçmemeleri dileklerimle buyrun mp3lere.

My humps, your humps, our humps

2006-03-03T19:21:00.000+02:00

Değer verdiğim müzik yazarı/eleştirmeni Hua Hsu'nun "My Humps" adlı kültürel fenomen hakkındaki düşünceleri. Keşke becerebilsem de çevirsem dediğim, her gencin okuması gereken nadide bir eleştiri. Çoğunluğun üşeneceğini adım gibi bildiğimden yazının kilit bir kısmını utanmadan alıntılıyorum, buyrunuz:

For all the brow-furrowing about the precise, Pavlovian engineering of hit singles, pop music is a wholly unpredictable, unstable enterprise. Lazy artists catch lightning in a bottle, bizarre throwaway jingles are greeted as bursts of quirky ingenuity, and puffy bits of melodrama accidentally become the catchiest thing ever. This is the weird appeal of the radio (or however you get your populist fix): Anything—good, bad, or otherwise—can sound genuinely perfect for a summer. If an Awesomely Bad pop song survives a few years and enlivens a party sometime down the line, so much the better.

24 Şubat - Klip Seçkisi @ Taşkışla

2006-02-22T18:48:00.000+02:00

2005 Video Sıralaması

2006-01-05T11:56:00.000+02:00

Bir diğer 2005 değerlendirmesi de bu seneki videolar için. Bunu yapan ben değilim ama çoğu seçtiğine katılıyorum. Derlemenin en güzel yanı bütün videoları izliyor olabilmemiz.

ModernRok 2005 Seçmeleri

2005-12-30T22:19:00.000+02:00

Deerhoof - The Runners Four
Jesu – Jesu
Boredoms – Seadrum / House of Sun
Black Dice - Broken Ear Record
The New Pornographers - Twin Cinema
Art Brut - Bang Bang Rock & Roll
Lightning Bolt - Hypermagic Mountain
Paavoharju – Yhä Hämärää
Oneida - The Wedding
The National - Alligator
High on Fire - Blessed Black Wings
The Drift - Noumena
Sunn 0))) - Black One
Stephen Malkmus - Face the Truth
Wolf Parade - Apologies to the Queen Mary
Boards of Canada - The Campfire Headphase
Lcd Soundsystem - Lcd Soundsystem
Bellini - Small Stones
Mia - Arular
Bongzilla - Amerijuanican
Broadcast - Tender Buttons
The Books - Lost and Safe
Serena Maneesh - Serena Maneesh
Jackson & His Computer Band - Smash
The Fall - Fall Heads Roll
Vitalic - Ok Cowboy
Black Mountain - Black Mountain
Bloc Party - Silent Alarm
Queens of the Stone Age - Lullabies to Paralyze
Shipping News - Flies the Fields
Sufjan Stevens - Illinois
Roisin Murphy - Ruby Blue
Animal Collective - Feels
The White Stripes - Get Behind Me Satan
Kanye West - Late Registration
Clor - Clor
Why? - Elephant Eyelash
Duman - Seni Kendime Sakladım
M83 - Before the Dawn Heals Us
The Clientele - Strange Geometry
The Constantines - Tournament of Hearts
Jamie Lidell - Multiply
Dead Meadow - Feathers
Khanate - Capture & Release
Franz Ferdinand - You Could Have It So Much Better
Replikas - Avaz
Corrupted - El Mundo Frio
Earth - HEX Or Printing In The Infernal Method
The Wilderness - The Wilderness
Shining - In the Kingdom of Kitsch You Will Be a Monster
Sleater-Kinney - Woods
Dalek - Absence
Super Furry Animals - Lovekraft

bir de:

Lichens – The Psychic Nature of Being
Low - The Great Destroyer
Om: Variations on a Theme
M. Ward - Transistor Radio
dEUS - Pocket Revolution
American Analog Set - Set Free
Broken Social Scene - Broken Social Scene

son dakika golleri:

Brakes - Give Blood
The Like - Are You Thinking What I'm Thinking?

güle güle:

Morrissey - Live At Earls Court

2005 Konser Kritiği (bir hayli kişisel)

2005-12-30T11:30:00.000+02:00

1) Korn - 3 Eylül - Rock'n'Coke
2) Sonic Youth - 30 Mayıs - Maslak Venue
3) Esbjörn Svensson Trio - 10 Aralık - İş Sanat
4) Jon Spencer Blues Explosion - 13 Mayıs - Babylon
5) Replikas - 12 Mayıs - İTÜ Taşkışla Bahar Şenliği

Afrirampo, Anathema, Kings of Convenience, Garbage ve Jamie Cullum da plaselerim.

Warp işini bilir, işte size: Battles!

2005-12-12T19:09:00.000+02:00

Caiz olduğu şüpheli bir tabirle "akıllı dans müziği*nin kalesi" - Warp Records yeni keşfi Battles'ı sunar. Şüpheli diyorum; rock menşeili grupları da renklerine bağlamak suretiyle başka kalelerde de gözlerinin olduğunu hissettiriyorlar. Keza son hamleleri de bu doğrultuda.

gençlerin karizması tamam

Karşımızda indie rock / avant-garde dünyasından basbayağı bir süpergrup var: Don caballero'dan Ian Williams, Helmet ve Tomahawk'ta davul çalan John Stanier, Lynx'ten Dave Konopka ve en son Prefuse 73'le yaptığı çalışmalarla ününü pekiştiren avant-jazz elektronikçisi Tyondai Braxton.

Her süpergrubun eti yenmez belki ama; şu ana kadar yayınladıkları Ep'lerde indie rock'ın Louisville geleneğine göz kırpan, nerede mekanik nerede organik gideceği şahane ayarlı besteleriyle harikulade bir formül yakalamış bir grup söz konusu.

Warp'un da iddia ettiği gibi canlı izlemenin olağanüstü hazlar yaşatacağını hissettiren, gidenler için Sonar ve All Tomorrows Parties gibi prestijli festivallerde bunu ispatlamış dörtlü önümüzdeki aylarda Avrupa ve Birleşik Devletler'i turlamaya devam edecekmiş.

*intelligent dance music

“You are a runner/And I am my father's son”

2005-12-01T23:33:00.000+02:00

""Kurt Çetesi""

-Sen bir kaçaksın ve ben babamın oğluyum….

Wolf Parade albüme ismine yakışır bando vari davul ve klavye vuruşlarına eşlik eden ve yukarıda geçen sözleri bağıran vokalistlerden Spencer Krug’ un sesiyle başlıyor... Montreal’ den yola çıkan indie bandosu 2005 Sub Pop’ dan çıkan albümleri “Apologies to Queen Marry” ile profesyonel ve amatör eleştirmenlerden çok iyi bir not alıyor.

2003 yılında Montreal’ li indie grubu “Arcade Fire” ın ön grubu olarak ilk perfomanslarını gerçekleştiren “Wolf Parade” ardından çıkarttıkları iki EP ile Modest Mouse’ dan Isaac Brook’ un ilgisini çekerek Sub Pop’ a geçiyor. Özellikle 90’ ların Modest Mouse’ u ile karşılaştırılan grup (neden acaba?) 2005’ de çıkan iyi sayıları her gün artan indie gruplarının arasından özellikle vokalistlerinin inanılmaz –ve de uyumlu performansları ile sıyrılmayı başarıyor.

Yumuşak ama cereyanlı gitar ağırlıklı pek de teknolojik olmayan “Wolf Parade” Dan Boeckner, Spencer Krug, Hadji Bakara, and Arlen Thompson dan oluşuyor. Boeckner ve Krug birbirinden pek de benzeyen sesleri ile albümdeki farklı şarkıları söylüyorlar. Krug Bowie vari sesini “Dear Sons and Daughters of Hungry Ghost” de bizlerle iyice tanıştırırken,Boeckner daha klasik söyleşini “Shine a Light” da gösteriyor.

Tüm bu güçlü referanslara rağmen albüm dikkatle bir dinlemez ise insanın kulağından kaçıp gidebilir.. Gerçekten iyi bir dinlenme ile o sıkıcı günde uğraşmanız gereken bir sürü abuk sabuk iş var ve aslında sizin istediğiniz çok farklı birşey iken Krug’ un“Now we'll say it's in God's hands /But God doesn't always have the best goddamn plans, does he?” (tamam diyeceğiz ki herşey tanrı’ nın elinde. Ama tanrı da her zaman kahrolası en iyi planları yapmıyorki, değil mi?) diye bağırdığını farkettiğiniz de sesiniz ve kulağınız ne kadar kötü olursa olsun ona eşlik etmemek için kendinizi zor tutacaksanız-hatta belki de tutamayacaksınız. Özellikle Krug’ ın delicesine haykırışı belki o etrafta olup bitten her saçma sapan şeye sizing bir tepkiniz olacak.

“Wolf Parade” hayatınızda çığır açacağını söylemek zor fakat iyi bir dinleyici iseniz gününüzü değiştirebileceği kesin… Bazılarımızın aradığı da tam olarak ikincisi…

What's a Deerhoof? It is a band.

2005-11-29T06:59:00.000+02:00

"Geyiktoynağı"

Modern Rok'u yaşatma çabalarının ilk meyvesi olan bu yazının konusu Deerhoof. San Francisco'dan çıkma "şekermelodinoisepostrock - experimentalindiepop" grubu 94 yılı civarlarında vücut buluyor. Grubun ilk kadrosu davulcu Greg Saunier ve gitarist Rob Fisk'den oluşuyor. Bu kadro 95 yılında "Return of the Woods M'Lady"yi çıkarıyor. O zamana göre ilginç sayılabilecek müzikal eğilimleri, kulak tırmalayıcı melodileri! ve no-wave'e selamları Deerhoof'un ilk halini tanımlayacak sözcükler. 96 yılına gelindiğinde ise gruba -belki de- Deerhoof'u Deerhoof yapan "şarkıcı/basçı/japon" Satomi Matsuzaki katılıyor. Matsuzaki'nin bitmek bilmeyen enerjisi, çocuksu ve çığlık atsa 3 kişiyi öldürecek sesi, gürültüyü her türlü evcilleştirip kafaları karıştıran Deerhoof'un vazgeçilmezleri arasına giriyor. Grup trio olarak 97 yılında ilk albümleri olan SonicYouthdanfeyzalmışBoredomsvari "The Man, the King, the Girl"ü Kill Rock Stars'dan yayınlıyor. 99 yılına gelindiğinde ise Fisk'li dönem yayınlanan "Holdypaws" eşliğinde kapanıyor. Bu albüm ise kolaylıkla şarkı sıfatını alabilecek parçalar barındırması ve Blonde Redhead vari tınıları nedeniyle yeni başlayanlar için Deerhoof albümü oluyor. Fiskli son albüm "Halfbird" ise 2001'de yayınlanıyor.

Fisk'in ayrılmasıyla boşalan gitar kontenjanını dolduran John Dieterich, gurubun tarihindeki en belirgin "sound" değişimini de beraberinde getiriyor. Yıl 2002'yi gösterirken Deerhoof o güne kadarki en ulaşılabilir ve kritiksevindiren albümleri olan "Reveille"i 5 Rue Christine'den yayınlar. Beyne zarar şarkılar; bipler, bibipler, epileptik davul yağmurları, sert gitar riffleri, şeker kaplı vokalleriyle Reveille gelmiş geçmiş en başarılı Deerhoof albümü olma şerefini taşıyor.(daha runners four a gelmedik duzt, sakin ol.) Reveille ile ticari başarıyı da tadan Deerhoof, her albümde olgunlaşıyor ve formüle koyulacak malzemenin miktarı konusunda mükemmelliğe doğru yol alıyor. 2003 yılında ise Deerhoof'a yeni bir gitarist, Chris Cohen, katılıyor. Bu yıl içinde çıkan "Apple O’" ise tribülanslardan arınmış, sakin ama en az bir öncekinde olduğu gibi fantastik bir yolculuk vaadediyor, ama yolculuğu havada kesmiyor. Süper dörtlü 2004 yılında ise "Milk Man" isimli, ilham meleği rolünde illüstratör Ken Kagami'nin yarattığı "milkman"in oynadığı albümü kaydediyor. Milk Man önceki iki albümün gölgesinde kalsa da herhangi bir Deerhoof albümü kadar şaşırtcı ve başarılı bulunuyor. Ve geliyoruz 2005'e. "The Runners Four", ki Deerhoof'un şu ana kadar kaydettiği her şeyden uzun, en eklektik ve kabaca en dinelenebilir albümü, bizi alıp esir ediyor her saniyesine, her şarkısına. Ayrıca Deerhoof bir şeyi daha kanıtlıyor, o da formülü bozmadan sadece oranlarla oyanayarak ne kadar farklı iksirler, zehirler yapılabileceğini.

Kill Rock Stars'dan babanız çıksa yiyin, Deerhoof'u sev(e)miyorsanız ölün.

Cat Power Babylon'da...

2005-10-12T03:22:00.000+03:00

Güzel mi güzel Chan...

Matador Records’un bebeği Cat Power olarak bilinen Chan Marshall 8 Kasım Salı günü Babylon’da sahne alacak.

Ham içtenliğini, ruhumuza dokunan acıklı boğuk sesini piyanosuyla, gitarıyla birleştiren Chan (ingilizcede Shawn olarak söylenir), New York sahnesine Liz Phair’in ön müzisyeni olarak adımını atar. Bu sırada tanıştığı Sonic Youth’un davulcusu Steve Shelley ve Two Dollar Guitar’ın Gitaristi Tim Foljahn ile 'Dear Sir' (1995) ve 'Myra Lee' (1996) albümlerini kaydeder.

1996 yılında Yo La Tengo, Jon Spencer Blues Explosion, Guided By Voices, Mogwai, Pavement gibi alemi kasıp kavuran bir çok grubu çatısında barındıran Matador Records ile anlaşan Chan, 1998’de 'Moon Pix' albümüyle bağımsız rock camiasında bomba gibi patlar, eleştirmenlerden tam not alır. Bob Dylan, Mick Jagger, Lou Reed gibi babaların şarkılarını yorumladığı 'The Cover Record' (2000) albümü ile Amerikan halk müziğine keskin, acıklı yepyeni bir yaklaşım getirir. 2 yıllık bir aradan sonra 'You are Free' albümü ile müziğini özgürleştirir. Bu özgürleşmede destekçisi Pearl Jam'in solisti Eddie Vedder'ı da unutmamak gerek.

Cat Power’ın yepyeni albümü 'The Greatest' (adına bakmayın, eski şarkılarını içeren toplama albüm değil! ) 24 Ocak 2006 tarihinde piyasaya sürülecek!

Not: Büyük bir ihtimalle İstanbul’daki performansına tek tabanca olarak gelecek... fakat Tori Amos’tan korktuğunuz gibi korkmayın ondan...

Not2: Geceyi Bant düzenliyor.(dzt)

The National - Alligator (2005)

2005-10-11T23:28:00.000+03:00

Sarhoş timsah

90’ların sonunda Ohio’da çalmaya başlayan “The National” 2005’ e gelindiğinde hüzünlü albümleri “Alligator”u çıkartarak kariyerlerini hızlandırdıkları söylenebilir. Vokalist Matt Berninger 20’ li yaşların ortasından 30’lu yaşların ortasına hayatta nelerin değiştiğinden bahseden ve bu materyalistik dünyaya sadece kahretmek yerine bazen esprilerle de dokunan sözleriyle davulcu Bryan Devendorf’ un yaratıcı vuruşları albümün ve de grubun bel kemiğini oluşturuyor... Bazen astronotları ararken bazen de herşey için çok üzgünüm diye haykırıyor “The National”.

Müziği dinlemek kadar müziğe bakmak da lazım bazen... Kapak fotoğrafı da hani yıllar geçtikçe barlarda sarhoş olmak daha zorlaşır ve daha pahalıya patlar ve artık şarkılar ve etrafta olup biten de daha az ilgi çekici gelir... Sonra birden ayağı kalkıp tuvalete giderken bir an başınız döner kendinizden ve olduğunuz geldiğiniz yere yabancılaşırsanız ya işte öyle birşey.

Beggars’ Banquet’ten piyasaya çıkan The National - Alligator aynı zamanda çıktığı nisan ayında UNCUT dergisi tarafından ayın albümü seçilmiş. Hala müzik dinlerken içip sarhoş olmaya çalışan ve dokunaklı ama garip sohbet tarzındaki şarkı sözlerini seven herkese tavsiye edilir...

Afrirampo geliyor!

2005-09-28T16:50:00.000+03:00

Gayet betimleyici bir fotograf

Biri davulda biri gitarda iki tane deli japon kızından müteşekkil rock patlaması Afrirampo, 3 Ekim'de Roxy'de!

Konser tanıtımda garage-punk, noise(rock), no-wave, female-punk (ne demekse) denmiş kendileri için. Belirtilmesi gereken daha önemli bir nokta, ilk albümlerini değerli insan John Zorn'un plak şirketi Tzadik'ten çıkarmış olmaları.

Yazılı bilgiler bir yana, bu iki çılgın kızın canlı performanslarının son derece enerjetik ve eğlence küpü olduğu anlatılagelenlerden. O kadar hoplayıp zıplarken, yerlere yatıp Japonca Japonca bağırırken ne ritim kaçırdıkları ne de rezil oldukları görülmüş. Yakın tarihte ülkemizde yaşanan geleceğin-saygıdeğer-gruplarının-canlı-performansları-patlaması gerdanlığına harika bir inci daha ekleyecek bu geceyi iki eliniz kanda olsa kaçırmayınız. (Bir metafor nerde patlar?)

(Stüdyo İmge davetiye bile dağıtıyor!)

Saykodelik Kollektivizm: Elephant Six

2005-09-25T12:07:00.000+03:00

Aile saadeti.

Atmışların sounduna saykodelik sözleri, dünyanın en boktan distorsyon tonları, pikolodan ukuleleye duyunca tahmin edemeyeceğiniz garip enstrümanlar, ıslıkla çalınabilen gitar riffleri ve kollektif yaratımın gücü! Bugün lo-fi ya da neo-psychedelia diye müzik türleri varsa bunun sorumluluğunu Lousiana'dan dört arkadaşa yüklemek saçma olur ama yine de bir ton harika müzik onların sayesinde ortaya çıktı eminim ki.

Sözkonusu dört çocukluk arkadaşı, Robert Schneider, Bill Doss, Will Cullen Hart ve Jeff Mangum, beklendiği üzere lise yıllarında müziğe ilgi duymaya başlarlar ve -şimdi olduğu gibi- birçok projede çalarlar. Doksanların başında hepsi sırayla Birleşik Devletler'in muhtelif eyaletlerinde okumaya gidince kendileri gibi heyecanli gençleri bulup bir dizi grup kurarlar. Gelgelelim yıl 1993 olur ve Elephant Six'in üç büyükleri bu sıralarda kurulur, Will ve Jeff ve hatta sonradan Bill ,Olivia Tremor Control'a dönüşecek olan Synthetic Flying Machine'i kurarlar -ki bu aynı zamanda naçizane bir Jeff Mangum şarkısının ismidir-; Robert, Apples in Stereo'yu kurar ve oldu olacak bir de EP çıkarır bu da ortak kurdukları E6 plak şirketinin ilk releasei olur.Olivia Tremor Control da bunun üstüne "California Demise" albümünü yine E6'ten çıkarır. Olivia'dan ayrılan Jeff'in de Neutral Milk Hotel'i toplamasıyla lo-fi patlar. E6 camiası büyür. Grup elemanları kendi aralarında binbir türlü kombinasyonla onlarca grup daha kurarlar. Asla sıkılmazlar.

Ütopya bitmedi. Athens,Georgia'da bir evde bir fax makinesi, bir bilgisayar ve az buçuk bi parayla şirket ve müzikal komünite müzik üretip durdu. Birçokları çoktan büyük labellara geçmiş olsalar da kollektif ruhu korudular ve bağımsız duruşlarını kaybetmediler. Şimdi E6 kollektifi Amerika'nin dört bir köşesinde devam ederken Beulah'tan Elf Power'a birbirine oldukca yakın ama bir o kadar da özgün işler içeriyor.

Roots Underground - Tribesman Assault (1977)

2005-09-21T18:42:00.000+03:00

Ahanda plak kapağı.

Jamaikalı Lloyd “Bullwackie” Barnes’ın New York’ta kurduğu Wackie's House Of Music tükkanının arkasında kurulan, Amerika’nın ilk önemli reggae stüdyosundan çıkma 1977 tarihli albüm, Rootsman Underground’un tek albümüdür. Alman teknocu Basic Channel adlı grubun Wackie’s etiketli plakları elden geçirmeye başlamasıyla, Tribesman Assault 2003 tarihinde yeniden piyasaya sürüldü.

Vokallerini K.C White ve Love Joys’un yaptığı “Open the Gates” albümün tek sözlü kımıl kımıl reggae şarkısı … Diğer kımıl kımıl şarkıları, özellikle “High Times” (adından da belli olmak üzere), Jamaica’nın bağrından kopan bitkilerin yapraklarıyla bezenmiş enstrümantel, sek dub şarkıları. Enstrumantel demişken şarkılar, davul, bas, ritim ve lead gitarlar ayrıca klavyeden oluşuyor.

Albüm hakkında daha ayrıntılı bir yorum burda var.

John Scofield

2005-09-10T17:15:00.000+03:00

Pek de sevimli

Bir devden bahsederken küçük harfler ne kadar anlamlıysa, jazz gitar üstadı John Scofield için sarf edeceğim iltifatlar da o kadar anlamlı.
Şu vakitlerde 34. albümü "That's What I Say" (John Scofield Plays The Music of Ray Charles) i piyasaya sürdü. Albüm Ray Charles'ın ölümünden sora oluşmaya başlamış. 2006'da konserler için kervan başı çekcek olan John Scofield, umarız bize de uğrar. Modern Jazz'ın önemli müzisyenlerinden biri olan John Scofield, yine jazz müziğinin guruları olan birçok müzisyenle çalışmış. Bunlar arasında John Patitucci, Dave Holland, Al Foster,J. DeJohnette, Marcus Miller, Gypsy Kings gibi isimler var. Liste oldukça kabarık lakin John Scofield modern jazz müziği için bir fenomen.

"A Go Go" ve "The Überjam" albümlerine de bir kulak verin.

Live Forever (2003)

2005-09-09T00:15:00.000+03:00

Maşallah çok manidar bir kapak

Live Forever, 90ların başında Seattle'dan dünyaya egemen olan grunge akımının altında kalan İngiliz pop/rock endüstrisinin ayağa kalkma hikayesini anlatmaya başlayan şirin ve eğlenceli bir belgesel.

Genellikle Oasis ve Blur kavgası etrafında dönenen, araya Pulp ve Massive Attack'i de sıkıştıran bir film olmuş. Geri planda bol bol Radiohead çalmasına ve bir sahnede Portishead'le heyecan yaşatmasına rağmen Britpop'u genelde iki grubun kavgası olarak lanse etmişler. İngiliz aksanıyla sorununuz varsa, (özellikle Liam Gallagher çok yorucu olabiliyor) sorun yaşayabileceğinizi de şimdiden söyleyeyim. Yine de Oasis elemanlarından bol bol bomba laf geliyor, içtiğiniz kola boğazınıza dolanabiliyor.

Damon Albarn'ın androjenden erkeğe geçişini ve Jarvis Cocker'ın o zamanlardaki halleriyle dalga geçmesinin harikalığını izleyip eski klipleri seyretmek bile yeterince keyif verici olabiliyormuş, insanı nostaljiden çatlatabiliyormuş.

Allah'ın Unuttuğu Yer: Saddle Creek

2005-09-01T17:35:00.000+03:00

Sakin ve sessiz orta amerika
gençliğine uygun bir kapak

1993 yılında bir kaç çocukluk arkadaşı, Conor Oberst adında, 13 yaşındaki çocuğun şarkı sözlerini yazıp söylediği bir albümü, 100 adet basıp dağıtıma başlarlar. Üç yıl sonra adı Saddle Creek olarak koyulan bu plak şirketi, bünyesinde lokal müzikleri toplayarak daha sonraları Amerikan bağımsız müzik piyasasının en gözde plak şirketlerinden biri olmayı başarmıştır. Bünyesinde Bright Eyes, Cursive, Rilo Kiley, The Faint gibi grupları barındırdığını söylersem tarzları yeterince açıklayıcı olur.

Plexi Films tarafından Saddle Creek'in 10. kuruluş yıldönümünü kutlamak amacıyla çıkartılan dvd'de şirkete bağlı olan grupların yaklaşık 50 adet canlı performansı ve gruplarla yapılmış röportajlar bulunuyor. Saddle Creek'in memleketi olan Omaha, Nebraska'da yapılan bir galadan sonra 29 Ağustos'ta piyasaya sürülmüş.

Sadece Conor Oberst denen veledin başardığı işleri görmek, "Köyden indim şehre" temalı Saddle Creek Records'un başarısını bizzat içindeki insanlardan dinlemek için bile almaya değer.

Last Days (2005)

2005-09-01T17:00:00.000+03:00

"Smells like shit."

"It's been written that I play Courtney Love, and it's not true. I'm so upset. I don't know why people say that. I feel very sorry for her. She's been demonised and I feel sorry for anybody that's lost like that. But no, I play a character that's very dorky."

Yukaridaki sözler Gus Van Sant'ın Kurt Cobain' i anlattığı rock&roll draması "Last Days"de Courtney Love'ı oynadığı iddia edilen Asia Argento'ya ait. Proje aşamasından çekimler bitene kadar sıkıntılı anlar geçiren Van Sant, en sonunda filmle ilgili düşüncelerini açıklamış: "Bu filmi görmek ona acı verebilir."

Yapımcılığını HBO'nun üstlendiği film, 22 Temmuz'da Birleşik Devletlerde vizyona girdi. Filmin diğer ilgi çeken yanı ise, Sonic Youth'dan Kim Gordon'un bir rolle filmde yer alması, Thurston Moore'un ise filme müzik danışmanlığı yapması. Şuradan yönetmenle yapılan röportaja, buradan da filmin fragmanına ulaşabilirsiniz.

Londra ve Sri Lanka'nın Bağrından: M.I.A.

2005-09-01T14:07:00.000+03:00

Arular (2005): Albümün kapağı müziğin
estetiğini harika yansıyıtor.

Sri Lanka'lı bir devrimcinin (anlarsınız ya) bir çeşit sürgünde Londra - Sri Lanka arasında büyüyen kızı M.I.A., gerçek adıyla; Maya Arulpragasam. Hikayesinin bizim konumuz olmasını sağlayan ise bu senenin başlarında müzik dünyasına -tabiri caizse- bomba gibi düşmesi.

Kendin-yap estetiğinin tek kişi tarafından da bir orkestra gibi gerçekleştirilebildiği günümüzde, M.i.a. da albümünü oturma odasında kaydedenlerden. (Yakın zamanlarda yine Londra'dan yeşeren Grime akımı gibi mesela)

Arular'da Hip-hop, electro ve grime gibi şeyler hissetmek mümkün. Romantik tabirle, yerinde durmayan; fıkır fıkır bir albüm. Ama onu enteresan kılan garip sample'ları, enteresan vokali ve mühim konulara değinen şarkı sözleri.

Şu sıcak yaz günlerinin sonlarına yaklaştığımız günler -hazır olun geliyor- yaza damgasını vuran bu albümü tekrar tekrar dinlemek için fevkalade uygun bir zaman. O da kesmezse sevgilisi Diplo'yla birlikte hazırladıkları Piracy Funds Terorism'i de deneyebilirsiniz.

Bu yaz Lcd Soundsystem'la turladığını belirtip iki tane güzel röportajını da ekledikten sonra bir ayrıntıyla sona erelim. Sri Lanka ve Ingiltere arasında, bizim de yakından tanıdığımız "Almancı Sendromu"na benzer bir durumda olduğunu belirtiyor ve ekliyor:

[Bir Sri Lanka gazetesi diyor ki:] Bu kız, neyin nesi bilmiyoruz ama herkes onu konuşuyor. Şarkılarında ne dediğini de bilmiyoruz ama herhalde güzel ki beğeniyorlar. Bizim de ona destek vermemiz gerekir. Her ne kadar kıyafetlerini ve şarkılarını göz ardı etmeniz gerekecekse de bizim için iyi şeyler düşündüğü belli.

Düşünüyorum da benzer bir durum bir Türk kızı için olsaydı, biraz karikatürize tabi ama, ana bağlamda çok da farklı şeyler yazmazlardı. Bütün club'lar çalardı şarkılarını o ayrı ama...

Bloc Party - Silent Alarm Remixed (2005)

2005-09-01T13:11:00.000+03:00

Orijinal kapağın siyahı

Yıldızı kısa süre önce parlayan İngiliz art rock/indie rock grubu Bloc Party'nin 2005'te çıkan ve çok iyi kritikler alan albümü "Silent Alarm" remikslenmiş. Listede M83, Death From Above 1979, Mogwai gibi önemli isimler var. Bloc Party hayranlarına duyurulur.

Ayrıca bu hayranlar ve merak edenler şuradan bir Bloc Party röportajına ulaşabilir.

Dopplereffekt - Gesamtkunstwerk (1999)

2005-09-01T04:55:00.000+03:00

Çok idealist bir kapak olmuş.

" Sitting in the laboratory

Conducting experiments

Analyzing data

I am a scientist "

Dopplereffekt - Scientist

Flaming Lips

2005-08-30T20:59:00.000+03:00

Alev alev yanan dudaklar

Sıcak bir yaz sabahının insana giydirdiği rehavetle uyanan bilir, o günün ömürden 20 yıla bedel olacağını. Biraz serinlemek için buzdolabının önüne yatıp taze sebzeleri geviş getirerekten iç huzuruna koşan zat "başka bir yol!" diyerek serzenişte bulurken, The Flaming Lips gelip karaya vurur. Suyla oynaşan çakıl taşı edasıyla insanın içinde yarattığı serin deniz havası, "Yoshimi Battles the Pink Robot" albümüyle güzelim bir çiğe dönüşür kulakta. Huzur ve mutluluk omuzlarına o kadar ağır basarki dinlerken gevşeyen bedende kamburun verdiği rahatsızlık bile bu güzel albümün tadını çıkarmaya engel olamaz. Oklahomalı saykodelik alternatif rok gurubu birbirinden ferah 11 albümle türünün "sezarları" arasında yerini almış.

2002 de çıkan son albümleri "Yoshimi Battles the Pink Robot" buhran anları için bire bir. Buyrun sizde kemale erin.

Robert Moog Huzur İçinde Yat

2005-08-30T20:47:00.000+03:00

Bir dehanın beynindekiler

Son bir iki nesildenseniz ve dinlediğiniz bir şarkıdaki "züüii" ya da "bülip" sesi hayatınıza bir dirhem renk kattıysa, sanatçısından sonra teşekkür etmeniz gereken kişi Bob Moog'dur büyük ihtimalle. (Gerçi -dinlediğiniz sanatçıya göre- çok istiyorsanız Bob'dan sonra da her eve bilgisayar girmesini ve şimdi herkesin odasında albümler kaydedebilmesine vesile olan aleti toparlayan Steve Jobs ve Steve Wozniak'e de teşekkür edebilirsiniz.)

O sesleri icat ettiğinden değil tabi; synthesizer denen oda kadar aleti ufaltıp, sadece akademik müzisyenlerin değil, mahallemizin rock grubunun da kullanabileceği bir hale getirdiğinden.

İşte popüler müzikte bir çığır açılmasında önemli bir rol oynamış bu adam, 21 Ağustos'ta beynindeki tümöre yenik düşüp aramızdan ayrıldı. Bize de yakın zamanlarda çekilen "Moog" adlı belgeseli ve belgeselin soundtrackini bir yerlerden bulup hüzünlenmek kaldı.