Hadi bu kıyağımı da unutmayın: The Sands

Son zamanlarda muzdarip olduğum "at çalsın, yüzümde sabit bir gülümseme yaratsın albümü eksikliği sendromu"na ilaç gibi gelen bir husustan bahsedeceğim. Grubun adı The Sands.

Eski grubu Ui ile yarattığı hoş sadaları kalbimde hala tınıyan Sasha Frere Jones, yanına birkaç indie-rock kıdemlisi arkadaşını alıp kurmuş. Pavement'ı andıran tam bir oldschool indie rock albümü yapmışlar, plak şirketleri fark etsin diye de demolarını Sasha'nın sitesine koymuşlar.

Evire çevire dinleyebileceğiniz, klibi çıksa televizyonun sesini açacağınız şirin şarkılar. Şimdilik favorilerim "Early" ve "The Hostage Son". Demo kaydı dandikliğinin getirisi varsaydığım cayır cayır gitarlardan da vazgeçmemeleri dileklerimle buyrun mp3lere.

My humps, your humps, our humps

Değer verdiğim müzik yazarı/eleştirmeni Hua Hsu'nun "My Humps" adlı kültürel fenomen hakkındaki düşünceleri. Keşke becerebilsem de çevirsem dediğim, her gencin okuması gereken nadide bir eleştiri. Çoğunluğun üşeneceğini adım gibi bildiğimden yazının kilit bir kısmını utanmadan alıntılıyorum, buyrunuz:

For all the brow-furrowing about the precise, Pavlovian engineering of hit singles, pop music is a wholly unpredictable, unstable enterprise. Lazy artists catch lightning in a bottle, bizarre throwaway jingles are greeted as bursts of quirky ingenuity, and puffy bits of melodrama accidentally become the catchiest thing ever. This is the weird appeal of the radio (or however you get your populist fix): Anything—good, bad, or otherwise—can sound genuinely perfect for a summer. If an Awesomely Bad pop song survives a few years and enlivens a party sometime down the line, so much the better.

24 Şubat - Klip Seçkisi @ Taşkışla

2005 Video Sıralaması

Bir diğer 2005 değerlendirmesi de bu seneki videolar için. Bunu yapan ben değilim ama çoğu seçtiğine katılıyorum. Derlemenin en güzel yanı bütün videoları izliyor olabilmemiz.

ModernRok 2005 Seçmeleri

Deerhoof - The Runners Four
Jesu – Jesu
Boredoms – Seadrum / House of Sun
Black Dice - Broken Ear Record
The New Pornographers - Twin Cinema
Art Brut - Bang Bang Rock & Roll
Lightning Bolt - Hypermagic Mountain
Paavoharju – Yhä Hämärää
Oneida - The Wedding
The National - Alligator
High on Fire - Blessed Black Wings
The Drift - Noumena
Sunn 0))) - Black One
Stephen Malkmus - Face the Truth
Wolf Parade - Apologies to the Queen Mary
Boards of Canada - The Campfire Headphase
Lcd Soundsystem - Lcd Soundsystem
Bellini - Small Stones
Mia - Arular
Bongzilla - Amerijuanican
Broadcast - Tender Buttons
The Books - Lost and Safe
Serena Maneesh - Serena Maneesh
Jackson & His Computer Band - Smash
The Fall - Fall Heads Roll
Vitalic - Ok Cowboy
Black Mountain - Black Mountain
Bloc Party - Silent Alarm
Queens of the Stone Age - Lullabies to Paralyze
Shipping News - Flies the Fields
Sufjan Stevens - Illinois
Roisin Murphy - Ruby Blue
Animal Collective - Feels
The White Stripes - Get Behind Me Satan
Kanye West - Late Registration
Clor - Clor
Why? - Elephant Eyelash
Duman - Seni Kendime Sakladım
M83 - Before the Dawn Heals Us
The Clientele - Strange Geometry
The Constantines - Tournament of Hearts
Jamie Lidell - Multiply
Dead Meadow - Feathers
Khanate - Capture & Release
Franz Ferdinand - You Could Have It So Much Better
Replikas - Avaz
Corrupted - El Mundo Frio
Earth - HEX Or Printing In The Infernal Method
The Wilderness - The Wilderness
Shining - In the Kingdom of Kitsch You Will Be a Monster
Sleater-Kinney - Woods
Dalek - Absence
Super Furry Animals - Lovekraft

bir de:

Lichens – The Psychic Nature of Being
Low - The Great Destroyer
Om: Variations on a Theme
M. Ward - Transistor Radio
dEUS - Pocket Revolution
American Analog Set - Set Free
Broken Social Scene - Broken Social Scene

son dakika golleri:

Brakes - Give Blood
The Like - Are You Thinking What I'm Thinking?

güle güle:

Morrissey - Live At Earls Court

2005 Konser Kritiği (bir hayli kişisel)

1) Korn - 3 Eylül - Rock'n'Coke
2) Sonic Youth - 30 Mayıs - Maslak Venue
3) Esbjörn Svensson Trio - 10 Aralık - İş Sanat
4) Jon Spencer Blues Explosion - 13 Mayıs - Babylon
5) Replikas - 12 Mayıs - İTÜ Taşkışla Bahar Şenliği

Afrirampo, Anathema, Kings of Convenience, Garbage ve Jamie Cullum da plaselerim.

Warp işini bilir, işte size: Battles!

Caiz olduğu şüpheli bir tabirle "akıllı dans müziği*nin kalesi" - Warp Records yeni keşfi Battles'ı sunar. Şüpheli diyorum; rock menşeili grupları da renklerine bağlamak suretiyle başka kalelerde de gözlerinin olduğunu hissettiriyorlar. Keza son hamleleri de bu doğrultuda.

gençlerin karizması tamam

Karşımızda indie rock / avant-garde dünyasından basbayağı bir süpergrup var: Don caballero'dan Ian Williams, Helmet ve Tomahawk'ta davul çalan John Stanier, Lynx'ten Dave Konopka ve en son Prefuse 73'le yaptığı çalışmalarla ününü pekiştiren avant-jazz elektronikçisi Tyondai Braxton.

Her süpergrubun eti yenmez belki ama; şu ana kadar yayınladıkları Ep'lerde indie rock'ın Louisville geleneğine göz kırpan, nerede mekanik nerede organik gideceği şahane ayarlı besteleriyle harikulade bir formül yakalamış bir grup söz konusu.

Warp'un da iddia ettiği gibi canlı izlemenin olağanüstü hazlar yaşatacağını hissettiren, gidenler için Sonar ve All Tomorrows Parties gibi prestijli festivallerde bunu ispatlamış dörtlü önümüzdeki aylarda Avrupa ve Birleşik Devletler'i turlamaya devam edecekmiş.

*intelligent dance music

“You are a runner/And I am my father's son”

""Kurt Çetesi""

-Sen bir kaçaksın ve ben babamın oğluyum….

Wolf Parade albüme ismine yakışır bando vari davul ve klavye vuruşlarına eşlik eden ve yukarıda geçen sözleri bağıran vokalistlerden Spencer Krug’ un sesiyle başlıyor... Montreal’ den yola çıkan indie bandosu 2005 Sub Pop’ dan çıkan albümleri “Apologies to Queen Marry” ile profesyonel ve amatör eleştirmenlerden çok iyi bir not alıyor.

2003 yılında Montreal’ li indie grubu “Arcade Fire” ın ön grubu olarak ilk perfomanslarını gerçekleştiren “Wolf Parade” ardından çıkarttıkları iki EP ile Modest Mouse’ dan Isaac Brook’ un ilgisini çekerek Sub Pop’ a geçiyor. Özellikle 90’ ların Modest Mouse’ u ile karşılaştırılan grup (neden acaba?) 2005’ de çıkan iyi sayıları her gün artan indie gruplarının arasından özellikle vokalistlerinin inanılmaz –ve de uyumlu performansları ile sıyrılmayı başarıyor.

Yumuşak ama cereyanlı gitar ağırlıklı pek de teknolojik olmayan “Wolf Parade” Dan Boeckner, Spencer Krug, Hadji Bakara, and Arlen Thompson dan oluşuyor. Boeckner ve Krug birbirinden pek de benzeyen sesleri ile albümdeki farklı şarkıları söylüyorlar. Krug Bowie vari sesini “Dear Sons and Daughters of Hungry Ghost” de bizlerle iyice tanıştırırken,Boeckner daha klasik söyleşini “Shine a Light” da gösteriyor.

Tüm bu güçlü referanslara rağmen albüm dikkatle bir dinlemez ise insanın kulağından kaçıp gidebilir.. Gerçekten iyi bir dinlenme ile o sıkıcı günde uğraşmanız gereken bir sürü abuk sabuk iş var ve aslında sizin istediğiniz çok farklı birşey iken Krug’ un“Now we'll say it's in God's hands /But God doesn't always have the best goddamn plans, does he?” (tamam diyeceğiz ki herşey tanrı’ nın elinde. Ama tanrı da her zaman kahrolası en iyi planları yapmıyorki, değil mi?) diye bağırdığını farkettiğiniz de sesiniz ve kulağınız ne kadar kötü olursa olsun ona eşlik etmemek için kendinizi zor tutacaksanız-hatta belki de tutamayacaksınız. Özellikle Krug’ ın delicesine haykırışı belki o etrafta olup bitten her saçma sapan şeye sizing bir tepkiniz olacak.

“Wolf Parade” hayatınızda çığır açacağını söylemek zor fakat iyi bir dinleyici iseniz gününüzü değiştirebileceği kesin… Bazılarımızın aradığı da tam olarak ikincisi…

What's a Deerhoof? It is a band.

"Geyiktoynağı"

Modern Rok'u yaşatma çabalarının ilk meyvesi olan bu yazının konusu Deerhoof. San Francisco'dan çıkma "şekermelodinoisepostrock - experimentalindiepop" grubu 94 yılı civarlarında vücut buluyor. Grubun ilk kadrosu davulcu Greg Saunier ve gitarist Rob Fisk'den oluşuyor. Bu kadro 95 yılında "Return of the Woods M'Lady"yi çıkarıyor. O zamana göre ilginç sayılabilecek müzikal eğilimleri, kulak tırmalayıcı melodileri! ve no-wave'e selamları Deerhoof'un ilk halini tanımlayacak sözcükler. 96 yılına gelindiğinde ise gruba -belki de- Deerhoof'u Deerhoof yapan "şarkıcı/basçı/japon" Satomi Matsuzaki katılıyor. Matsuzaki'nin bitmek bilmeyen enerjisi, çocuksu ve çığlık atsa 3 kişiyi öldürecek sesi, gürültüyü her türlü evcilleştirip kafaları karıştıran Deerhoof'un vazgeçilmezleri arasına giriyor. Grup trio olarak 97 yılında ilk albümleri olan SonicYouthdanfeyzalmışBoredomsvari "The Man, the King, the Girl"ü Kill Rock Stars'dan yayınlıyor. 99 yılına gelindiğinde ise Fisk'li dönem yayınlanan "Holdypaws" eşliğinde kapanıyor. Bu albüm ise kolaylıkla şarkı sıfatını alabilecek parçalar barındırması ve Blonde Redhead vari tınıları nedeniyle yeni başlayanlar için Deerhoof albümü oluyor. Fiskli son albüm "Halfbird" ise 2001'de yayınlanıyor.

Fisk'in ayrılmasıyla boşalan gitar kontenjanını dolduran John Dieterich, gurubun tarihindeki en belirgin "sound" değişimini de beraberinde getiriyor. Yıl 2002'yi gösterirken Deerhoof o güne kadarki en ulaşılabilir ve kritiksevindiren albümleri olan "Reveille"i 5 Rue Christine'den yayınlar. Beyne zarar şarkılar; bipler, bibipler, epileptik davul yağmurları, sert gitar riffleri, şeker kaplı vokalleriyle Reveille gelmiş geçmiş en başarılı Deerhoof albümü olma şerefini taşıyor.(daha runners four a gelmedik duzt, sakin ol.) Reveille ile ticari başarıyı da tadan Deerhoof, her albümde olgunlaşıyor ve formüle koyulacak malzemenin miktarı konusunda mükemmelliğe doğru yol alıyor. 2003 yılında ise Deerhoof'a yeni bir gitarist, Chris Cohen, katılıyor. Bu yıl içinde çıkan "Apple O’" ise tribülanslardan arınmış, sakin ama en az bir öncekinde olduğu gibi fantastik bir yolculuk vaadediyor, ama yolculuğu havada kesmiyor. Süper dörtlü 2004 yılında ise "Milk Man" isimli, ilham meleği rolünde illüstratör Ken Kagami'nin yarattığı "milkman"in oynadığı albümü kaydediyor. Milk Man önceki iki albümün gölgesinde kalsa da herhangi bir Deerhoof albümü kadar şaşırtcı ve başarılı bulunuyor. Ve geliyoruz 2005'e. "The Runners Four", ki Deerhoof'un şu ana kadar kaydettiği her şeyden uzun, en eklektik ve kabaca en dinelenebilir albümü, bizi alıp esir ediyor her saniyesine, her şarkısına. Ayrıca Deerhoof bir şeyi daha kanıtlıyor, o da formülü bozmadan sadece oranlarla oyanayarak ne kadar farklı iksirler, zehirler yapılabileceğini.

Kill Rock Stars'dan babanız çıksa yiyin, Deerhoof'u sev(e)miyorsanız ölün.

Cat Power Babylon'da...

Güzel mi güzel Chan...

Matador Records’un bebeği Cat Power olarak bilinen Chan Marshall 8 Kasım Salı günü Babylon’da sahne alacak.

Ham içtenliğini, ruhumuza dokunan acıklı boğuk sesini piyanosuyla, gitarıyla birleştiren Chan (ingilizcede Shawn olarak söylenir), New York sahnesine Liz Phair’in ön müzisyeni olarak adımını atar. Bu sırada tanıştığı Sonic Youth’un davulcusu Steve Shelley ve Two Dollar Guitar’ın Gitaristi Tim Foljahn ile 'Dear Sir' (1995) ve 'Myra Lee' (1996) albümlerini kaydeder.

1996 yılında Yo La Tengo, Jon Spencer Blues Explosion, Guided By Voices, Mogwai, Pavement gibi alemi kasıp kavuran bir çok grubu çatısında barındıran Matador Records ile anlaşan Chan, 1998’de 'Moon Pix' albümüyle bağımsız rock camiasında bomba gibi patlar, eleştirmenlerden tam not alır. Bob Dylan, Mick Jagger, Lou Reed gibi babaların şarkılarını yorumladığı 'The Cover Record' (2000) albümü ile Amerikan halk müziğine keskin, acıklı yepyeni bir yaklaşım getirir. 2 yıllık bir aradan sonra 'You are Free' albümü ile müziğini özgürleştirir. Bu özgürleşmede destekçisi Pearl Jam'in solisti Eddie Vedder'ı da unutmamak gerek.

Cat Power’ın yepyeni albümü 'The Greatest' (adına bakmayın, eski şarkılarını içeren toplama albüm değil! ) 24 Ocak 2006 tarihinde piyasaya sürülecek!

Not: Büyük bir ihtimalle İstanbul’daki performansına tek tabanca olarak gelecek... fakat Tori Amos’tan korktuğunuz gibi korkmayın ondan...

Not2: Geceyi Bant düzenliyor.(dzt)